Ons weekend op een onbewoond eiland

De eerste foto is de zonsondergang van gisteren, gezien vanf een watertank op de een na hoogste heuvel van Utila, 300 meter van het onderzoeksstation. De bergen die je ziet is het vasteland van Honduras, 30 km verderop. Een prachtig uitzicht over een deel van Utila, weer heel anders dan vanaf Pumpkin Hill. We zetten ook een keer een foto van het uitzicht overdag, want dat is ook niet verkeerd.


Ons tweede weekend hebben we inmiddels ook al weer achter de rug. Met z'n allen zijn we zaterdagmiddag afgereisd naar een klein onbewoond eilandje in de buurt voor een relaxed weekend (zie foto). Rond Utila zijn meer dan 50 kleine eilandjes, vaak bewoond. Het zijn hele kleine elandjes waar soms net een huis oppast en een paar palmbomen. Andere eilandjes zijn net een plukje bos in het water met een klein laagje strand eromheen. Op dit soort eilandjes wonen alleen maar rijke Amerikanen die er een dikke villa neerzetten.
We werden gebracht en gehaald door een lokale visser met z'n bootje en hij verzorgde ook nog onze avondmaaltijd met vers gevangen vis van de ochtend. Niet slecht dus! En dat voor een boottocht van meer dan een half uur voor 2,50 euro. Voor de gelegenheid gelijk maar allebei een hangmat aangeschaft aangezien we tentloos zijn en het niet erg aanlokkelijk is om zomaar zonder enige bescherming op de grond te gaan liggen. Het waaide wel erg hard, maar daardoor waren er ook geen muggen en zandvliegen en dat wel even een verademing. Lekker in de zon gelegen en gezwommen en een zeil gespannen als tent.
Heel veel pelikanen gezien. Dat was heel grappig om te zien, een paar meter van het starnd waren ze aan het duiken naar vis. Soms scheren ze heel lang vlak boven het water totdat ze een vis zien.
Het weer werd echter steeds slechter en tegen de schemering aan begon het te regenen. Helaas, geen bbq... Met z'n allen onder het zeil gezeten alwaar het avondeten bestond uit een boterham met ingeblikte tonijn en koude tortilla's met bonenpasta. Onze hangmatten waren inmiddels zijknat geregend en de wind was vrij hard geworden en stond lekker te rukken aan de touwen van het zeil boven ons. We hadden onszelf maar een beetje ingebouwd door gedeeltelijk onder een picnictafel te zitten en de zijkanten af te dekken met palmbladeren en een deur (die lag gewoon in het zand).
Gelukkig hadden we een grote fles rum en zo werd het nog best gezellig. Na drie uur onder het tentzeil maar vroeg gaan slapen, zo in het donker en de regen ben je op een gegeven moment ook wel uitgepraat. En zo lagen we allemaal om 9 uur al in onze slaapzak. Aurel, de stationdirector languit op een bank van de picnictafel, Gustavo een hondurese mederwerker onder de picnictafel en ik met dolf en nog twee anderen met ons hoofd onder de picnictafel gezellig naat de kokosnoten en ons verzamelde hout voor ons niet gehouden kampvuur. En dan nog twee vrijwilligers die ingebouwd tussen en onder ons lagen. Bijna niemand had een matje bij zich dus we lagen in het zand. Je zou denken dat dat wel aardig ligt, maar zand is best hard om een nacht in te liggen. Een gedeeltelijk slapeloze nacht verder met overal zand en benen van andere mensen was het 's ochtends mooi weer met weinig wind. De hangmatten waren geheel drooggewaaid in de tussentijd.
Om 7 uur 's ochtends zijn we maar begonnen aan onze bbq en hadden we een lekker ontbijt met gepofte aardappel en een visje. Nog even lekker gezwommen en aan het eind van de ochtend werden we wer opgehaald. Omdat het weer wat harder ging waaien gingen alle pelikanenin de palmbomen en dennebomen zitten, een heel maf gezicht.
Iets eerder uitgestapt om nog aan de kust te snorkelen tussen het koraalrif. Helaas waren daar ook bijtende vissen. Vervelende visjes die telkens op dezelfde plek in je voet tot bloedens aan toe bijten, maar wel veel mooie vissen gezien. Helaas ging het weer regenen en zijn we in de regen naar huis gelopen. Dolf en ik waren zo slim geweest om onze poncho's mee te nemen maar de rest was helemaal doorweekt toen we weer thuis waren. We doen het nog een keer over bij goed weer.