Ons tripje naar Guatemala

Een tijdje niets van ons laten horen. Ten eerste waren we een week weg, ten tweede hadden we genoeg te doen na terugkomst en de internetverbinding danwel elektriciteit weigerde ook een aantal dagen mee te werken. Onze eerste reisdag bestond uit bussen en nog meer bussen. We hadden vantevoren besloten om ver twee verschillende routes te reizen heen en terug. Dat hadden we goed bedacht want de route naar de grens van Guatemala was prachtig. Honduras is vrij bergachtig en zeker in het oosten rijd je alleen maar door de bergen. We redden het net tot de grens. We waren de laatste in de bus om 6 uur 's avonds en van de chauffeur moesten we overstappen in een andere bus omdat hij geen zin had om voor ons twee naar de grens te rijden. Dat was niet zo heel gunstig want we hadden nog maar een uur voordat de grens zou sluiten en we werder overgeplaatst in een chickenbus (Amerikaanse schoolbus die overal stopt en goed wordt volgepropt). De school was net uit en dat betekende dat er zo'n 50 schoolkinderen in de bus zaten die allemaal naar huis moesten. Bushaltes heeft de chickenbus niet dus je meld gewoon als je eruit moet wat de consequentie had dat e bus soms om de 50 m moest stoppen. Afijn de grenspost nog net gered, in het donker, dat wel. Niet afgezet want we hoefden niets te betalen voor ons visum en met de taxi naar Escuipulas gereden, de eerste plaats in Guatemala waar je kan overnachten. Toevallig ook het grootste bedevaartsoort van heel Centraal-Amerika met een gigantische kerk en een hoop bedevaartsgangers. Een minder geslaagde nachtrust omdat een aantal mensen het nodig vonden om om 3 uur 's nachts een uitgebreide discussie te beginnen vlak voor ons raam.
De volgende ochtend doorgetuft naar Guatemala City. Guatemala bestaat grotendeels uit berg en het is een stuk droger dan in Honduras (misschien ook omdat ze veel bos gekapt hebben, zo zag het er tenminste uit). Heel veel grote oude cactussen langs sommige stukken van de weg. Voor Guatemala City in de file gestaan. City heeft 3 miljoen inwoners en onze toegangsweg bestond uit een tweebaansweg en op zaterdagmiddag wilde helaas meer mensen de stad in.
Guatemala City is een ontzettend vieze stad om in te lopen. Er rijden heel veel bussen die allemaal zwarte uitlaatgassen uitbraken en wat er aan koloniale gebouwen bestaat is een beetje vergane glorie. Snel naar het vliegveld gegaan om onze tickets te verlengen, want dat zou moeten kunnen volgens de vliegtuigmaatschappij in El Salvador die we al eerder in Utila gebeld hadden (voor 8 euro!!). Op het vliegveld van het kastje naar de muur gestuurd om vervolgens te ontdekken dat je je ticket helmaal niet kon omzetten op het vliegveld maar alleen in het kantoor in het centrum en dat was niet geopend in het weekend... Afijn baal, baal.
Omdat we geen zin hadden om tot maandagochtend in Guatemala City te zitten gelijk maar voor de heftige optie gekozen om door te rijden naar Tikal, een van de beroemdste Maya steden. Dat was wel een busrit van 9 uur met de nachtbus... Slecht idee om de tweede klas bus te nemen want die werd helemaal volgepropt en er zaten ook wat minder vriend3lijk uitziende mensen in (onze zaklamp was spontaan verdwenen na een korte busstop). Op het busstation twee uur gewacht om met de eerste collectivo (de amerikaanse versie van de matatu/personenbusje) naar Tikal te rijden. Daar ingecheckt in een duur hotel (hoe kan het ook anders als je naast het park slaapt) en daar eerst een paar uurtjes geslapen. Daarna een gids genomen en een rondleiding gekregen door Tikal. Tikal is echt prachtig. Als de internetverbinding een keer van goede kwaliteit is mailen we wat foto's. Het ligt midden in het regenwoud en de tempels en pyramides steken ver boven de bomen uit.
Je mag bijna alle tempels nog beklimmen. Aan de ene kant leuk voor het uitzicht, aan de andere kant door de vele toeristen slijten de treden als een gek af. Sommige structuren zijn goed aangetast door de zure regen omdat de steensoort vrij zacht is. Gelukkig hebben ze bij sommige pyramides houten trappen aangelegd, zodat je het gebouw niet vernietigd. Bij zonsondergang op een ttempel getaan met een goed uitzicht over heel Tikal. Echt mooi met de ondergaande zon en de vele papegaaien en toekans die voorbij vliegen. 's Ochtends weer vroeg opgestaan om de zonsopkomst te bekjken vanaf een pyramide, maar daarvoor was het een beetje te mistig. Wel heel mysterieus, de tempels in de mist. Een grote groep spider monkeys gezien die boven ons in de bomen voorbij zwaaide. We hadden nog de hele ochtend om rond te lopen. 's Middags met de bus naar Flores gereisd, de overstap stad voor het noorden van Guatemala. Het hele noorden is allemaal regenwoud en er lopen dan ook weinig wegen door.
Flores is eigenlijk een eiland, maar met een brug verbonden met het vasteland. Een heel klein pittoresk stadje en dat hebben we geweten ook, ineens kwamen we nederlanders tegen bij de vleet. Met een biertje de zonsondergang over het mer bekeken en 's avonds met de eersteklas (!!) nachtbus teruggereden naar Guatemala City zodat we een beetje konden slapen in de bus. Het kostte ons de complete ochtend om ons ticket te verlengen en dat van Aurel (de stationdirector). De Amerikaanse ambassade is overigens een iets mooiere bunker vergeleken dat ding in Den Haag, maar met evenveel beschermingsmaatregelen.
Daarna de bus genomen naar Copan, een andere grote Mayastad maar dan in Honduras, bekend om zijn stelaes (standbeelden). Alweer in de schemering de grens overgestoken en dit keer aardig afgezet. Officieel kost het niets om het land te verlaten of een visum te krijgen maar voor de douane zijn het aardig extra inkomsten om de toeristen geld te laten betalen. Het probleem is dat je er niets tegen kunt doen, want ze kunnen je altijd weigeren en dan zal je een andere grenspost op moeten zoeken en dat is een duur grapje aangezien die er niet zoveel zijn.
Ook Las Ruinas, het stadje vlakbij Coapn was erg leuk, het schijnt dat veel toeristen hier langer blijven plakken dan de bedoeling was.
De hele dag door Copan gelopen, eerst met een gids die een stuk meer te vertellen had dan onze gids in Tikal en later zelf. Copan is meer bekend om zijn stelaes dan om zijn gebouwen die ook wel mooi zijn maar veel minder hoog en een stuk minder indrukeweekend dan in Tikal.
De stelaes zijn goed bewaard gebleven en bij sommige zie je het beeldschrift nog heel duidelijk, net zoals de uitgehouwen koningen.
Archeologen hebben onder een tempel nog een overgebleven tempel gevonden die geheel intact is. Dat is vrij bijzonder omdat Mayas normaal de ene tempel over de ander bouwden en de oude tempel vernietigden. Omdat het musuem gesloten was (komt een nieuw dak op maar had al een half jaar gelden af moeten zijn en is al twee jaar dicht, zucht...), besloten we om de tempel eronder te bekijken. Wel mooi, maar ze hadden er ramen voor geplaatst die vol zaten met condens en helaas niet zo veel ramen zodat je er maar en klein stukje van kon zien. Maar goed, waarschijnlijk hebben we mazzel gehad want het ziet ernaar uit dat dit deel voor toeristen weer gesloten wordt.
Daarna met de bus de boot weer naar ons eilandje teruggekeerd. Genoen bussen gezien voorlopig, we hebben de nodige honderden kilometers afgelegd, maar dat hadden we er graag voor over.
Nu zijn we bezig met het voorbereiden van onze tweede les over het milieu in Honduras en hebben we eindelijk toestemming van de overheid om ons onderzoek uit te voeren en kunnen we de komende maand elke ochtend een transect lopen.

over 30 graden, de bbc, lesgeven, een eagle ray (rog) en guatemala

Zo, weer eens een stukje op de weblog. We zijn enorm druk geweest de afgelopen dagen. De afgelopen week of 2 is het weer enorm veel beter geworden. We hebben nog wel af en toe eens een bui, maar vrijwel niet meer. Het grootste deel van de tijd is het één en al zon, en om half 10 's ochtends al 28 graden. We maken goed gebruik van het weer. Nog niet heel veel voor veldwerk omdat we nog op een toestemming zitten te wachten van de overheid (komt één deze dagen binnen) maar al wel in onze vrije tijd. Zo zijn we gaan snorkelen. Het hele eiland is onderdeel van het koraal rif hier, maar op 1 plek komt het koraal rif tot aan de kust. EN die plek is nog makkelijk te bereiken lopend of fietsend. Heerlijk dus om aan het eind van de middag of in de lunchpauze even heen te gaan. Van de week hebben we er een eagle ray gezien, een best wel grote rog, spanwijdte van 1 meter of zo. Was echt heel indrukwekkend om die door het water te zien vliegen. Hij zwom zo rustig, maar was maar heel even bij te houden zonder zwemvliezen. Het mooie aan het koraalrif op die plek is dat het eindigt in een drop-off, waar het koraalrif overgaat in de zee. Echt heel erg mooi, een enorme blauwe diepte en vlakte waar je dan voor hangt! Nou onze duik cursus binnenkort nog, dan gaan we nog mooiere dingen zien!

Ook is de BBC hier langs geweest. Ze zijn bezig met een serie van 3 afleveringen over de carribean en zijn ook op Utila gekomen om te filmen. In eerste instantie kwamen ze hier voor de whale sharks die hier zitten (hopen we ook nog te zien), maar toen ze van ons station en de iguana hoorden zijn ze ook bij ons langs gekomen om de iguana te filmen. Het waren 2 mannen (camera man en een bioloog) die drie dagen met ons op hebben getrokken. Beiden hebben ze veel samen gewerkt met David Attenborough, en de cameraman heeft ook 2 emmy awards binnengesleept met Blue Planet en nog een andere natuurfilm van de BBC. Echt crème de la crème van de natuurfilms dus. Echt heel aardige Engelsen. Echt leuke en hartelijke mensen. We hebben ze eerst meegenomen naar de mangroven om daar de iguana te filmen. Met onze ervaring in het vinden van de iguana's door ons veldwerk hebben Annelies en ik als gids gespeeld om de iguana's voor ze te vinden. Daarna hebben we een stuk mangrove in één van onze kooien op het station naagebouwd om daar in een gecontroleerde omgeving nog wat close-up shots te maken van iguana's die krabben eten. Heel veel van de natuurfilms worden deels in geprepareerde sets gemaakt omdat het anders veel te veel tijd en geld kost om het in de natuur te zien. Drie dagen werk voor 3 minuten film. Maar het komt er zeker in, en we krijgen een DVD zodra ze klaar zijn (wordt pas januari, maar goed). Was echt heel gaaf om mee te maken.

We zijn ook begonnen met lesgeven op het eiland. We geven twee lessen op een school hier waar het onderwijs in het engels is. De eerste les was vandaag. De les ging over wat de milieu wet inhoudt en waarom die wet bestaat. Was best een lastig onderwerp, niet in het minst omdat de wet in het spaans is en Dolf de wet dus eerst samen moest vatten in het engels. De groep bestond uit 8 leerlingen (waren 2 klassen samen, echt maar een heel kleine school dus) van 15-18 jaar oud. We hebben de les vooral gefocused op het waarom van de wet en hem geïllustreerd aan de hand van voorbeelden wat er alemaal fout kan gaan als je hem niet hebt. We hebben vooral voorbeelden gebruikt uit hun eigen omgeving. En daarbij hebben we ook een aantal biologische principes uitgelegd. We hadden 2 uur voor de les, en dat kwam goed uit. De les was vrij interactief omdat we niet alleen presenteerden maar ook tussendoor vragen aan hen stelden. Ook kwamen ze zelf tussendoor vaak met opmerkingen en vragen en zo. Was wel erg interessant en een goede ervaring! Toch waren het wel echt scholieren nog, en viel dus af en toe de aandacht even weg, maar over het algemeen waren ze erg prettig om les aan te geven.

Als laatste gaan we morgen ochtend vroeg naar Guatemala City om ons visum te verlengen en ticket te verplaatsen. We zullen terug komen in Nederland op 11 juni als alles goed gaat in Guatemala. Op de terugweg gaan we ook nog langs een grote Maya ruïne in Honduras (Copan) en eventueel nog ergens anders heen. We zijn woensdag als het goed is weer op het eiland. Dat wordt dus even lekker ontspannen en wat van Guatemala en Honduras zien. We hebben er zin in.
Als we terug zijn kunnen we als het goed is direct beginnen met een hoop veldwerk omdat we de toestemming hebben gekregen om met een onderzoek te beginnen. Ook gaat er als het goed is vaart komen in het beschermings project dat we op willen zetten. Een klein gedrags onderzoek naar het eet en aggressieve gedrag van bakeri (onze iguana) in gevangenschap hebben we inmiddels ook opgezet en gaat verder door vrijwilligers uitgevoerd worden. Het schiet dus inmiddels aardig op met ons werk hier en we krijgen het aardig druk. Het bevalt allemaal nogsteeds wel erg goed. Ook is er weer een nieuwe lichting vrijwilligers hier met wie we erg goed op kunnen schieten. Niet van die miepjes meer maar meer geïnteresseerde mensen.
We zullen wel verslag doen van onze trip als we terug zijn.