Hullow allemaal,
Het is al weer lang geleden dat we wat gepost hebben, maar hier is weer eens een update. Over ons duiken. Jaja, we hebben onze duik licentie gehaald. Maar heel soepel ging het niet. We bleken allebei de meest koppige oren van het eiland allertijden te hebben.
We hebben onze duikcursus gedaan bij Mikey van Coral View. Coral View is eigenlijk een Hotel/Beach resort maar ze hebben dus ook een duikschool. Mikey is een amerikaan die al 7 jaar met pauses op Utila woont en al instructeur is geweest op vele duikscholen voor hij de duikschool van Coral View ging runnen. Hij heeft dus veel ervaring en veel gezien (ook erg veel van de wereld gezien) en dat hadden we nodig.
Onder water is de druk op je lichaam een stuk hoger dan boven water. Met 10 meter die je omlaag gaat neemt de druk op je lichaam met 1 bar toe. Die druk is op zich geen probleem (uiteraard wel voor caisson ziekte maar da´s een ander verhaal waar we gelukkig geen ervaring mee hebben) behalve voor je oren. Aangezien er lucht achter je trommelvlies zit op de druk van de luchtdruk boven water wordt je trommelvlies goed hard ingedrukt als je onder water de druk op de buitenkant van je oren voelt van het water. Door te klaren (lucht achter je trommelvlies te blazen) kun je dat probleem oplossen. Maar dan moet je buis van Eustachius wel flexibel genoeg zijn om de lucht er door te laten achter je oren. En dat was hij voor ons beiden voor ons rechter oor dus niet.
We waren de duikcursus begonnen met zijn 4-en, alle vier van het station. Op de eerste duik hadden 3 van de 4 problemen met hun oren. De oren willen niet klaren, en omlaag gaan doet dan flink pijn. We waren met zijn 4-en veroordeeld om op 1-3 meter diepte te blijven hangen. De volgende dag wekten de oren van de andere vrijwilliger van het station die problemen met haar oren had ineens wel mee, maar de onze dus nogsteeds niet. Na een duik of 3 nogsteeds niet. Dan maar naar de decompressie kamer (die er is om caissonziekte te behandelen) om onze oren na te laten kijken. Bij Dolf niets aan de hand. Bij het 1e oor van Annelies ging de assistente lachen, die was zo smerig dat ze niets zach. Uitspoelen dus maar. Bij het andere oor riep ze de dokter er bij, wat is dat? Dokter: Hmm, interessting. Wij: ohoh. Haar 2e oor was zo mogelijk nog smeriger dat er een korst in zat (kan ze overigens niet veel aan doen, gewoon veel oorspmeer productie).... Die dus ook maar schoon maken. Toen ze beiden schoon waren bleken ook Annelies' oren in orde te zijn. Op zich zouden onze oren dus gewoon mee moeten kunnen werken met het duiken. Dan maar volhouden en blijven proberen.
Dolf's oren werkten de volgende dag ineens een beetje mee. We bleven ook boven water oefenen met onze oren klaren en die van dolf werkten voor onze volgende duik terwijl we onderweg waren met de boot naar de duikplek ineens mee. Bij de duik ook! Hoera!!!! Eerst kwam ik op 5m diepte en bleek alles ok te zijn en vervolgens ben ik met de instructeur een stuk gaan zwemmen. Heel langzaam daalden we af (mijn oren hadden nogsteeds wel veel tijd nodig om te klaren) maar uiteindelijk waren we dan toch op 20 meter oid diepte. Je kijkt dan omhoog, rechts naast je een muur van coraal. Coraal en planten steken overal uit. Er gaan kleine zand canaaltjes door de muur langzaam omhoog naar de kust. Overal zie je vissen zwemmen met de prachtigste kleuren. Je ademt onderwater! Heel raar. Je bent heel erg licht. Je kunt alle kanten op bewegen. En kijk toch eens die koraal muur naast je en boven je. Echt een geweldig gevoel. Ik hing even stil te genieten van het uitzicht. Echt prachtig.
De oren van Annelies deden het helaas nogsteeds niet en de moed begon een beetje te zakken. Alle duikinstructeuren hadden de moed allang opgegeven, voor ons beiden. Normaal gesproken ga je 5 keer duiken om je PADI openwater certificaat te halen, maar daar waren we al lang overheen. We betaalden niets voor de extra duiken, Mikey had het als een persoonlijke vete gezien om onze oren te laten werken. Coral View heeft de mazzel dat direct voor het hotel het coraal rif al aan de kust begint. Ze hebben dus een deck in het water gebouwd waarvanaf je direct kan snorkelen en duiken op het coraal rif. Daar maar gaan duiken dan anders wordt het wel erg duur voor de duikschool. Maar dat is stiekem wel een erg mooie plek om te duiken. annelies maar haar oren trainen door steeds iets verder af te dalen, en dolf de echte cursus oefeningen doen die ik nog niet gedaan had. De eerste duik kwam annelies op 3m. Niet diep, maar het was vooruitgang. Op de volgende was het al 5 meter, en die daarna, hoera hoera hoera! Ze kwam ook diep. Ook bij haar ging het nog wel wat lastig, maar het lukte! 14m haalde ze. Dat was echt een heel erg mooi moment. Ook Mikey was echt zichtbaar opgelucht en blij.
Dolf was ook heel erg blij, want duiken is heel erg gaaf, maar nog leuker als je het met iemand kan delen.
Vanaf dat moment hadden we beiden de smaak te pakken. Mike zag ons enthousiasme en liet ons daarom tijdens de duiken voor de cursus ook al een diepe duik (24m+) en een fish adentification: walesharks doen als adventure dives. Nadat je je padi openwater certificaat hebt zijn er nog vele andere certificaten die je kunt halen, beginnend met het adventure diver certificaat dat je krijgt als je 3 adventure dives hebt gedaan en het advanced open water certificaat dat je krijgt als je nog 2 extra adventure dives doet (5 in totaal dus). Die adventure dives zijn duiken met een bepaald thema. Er zijn veel thema's, waarbij je eerst wat theorie moet lezen en daarna een quiz doen, om vervolgens te gaan duiken. Mikey liet ons (voor 10$ per duik extra omdat hij dat aan Padi moet betalen) dus binnen onze duikcursus al een diepe en een waleshark duik doen. Jaja! We hebben walesharks gezien!
Bij de open water cursus ziten ook 2 duiken inbegrepen voor de lol. Die gebruikten we dus als adventure dives. De eerste was een waleshark duik, met daarnaast nog een hoop andere vis identificatie die we op alle duiks deden. In de tijd dat we die dag boven water waren tussen 2 andere duiks in, gingen we op zoek naar walesharks. Dit zijn 's werelds grootste vissen. Ze eten plankton en kleine visjes (hoewel het haaien zijn). Het zijn echt magnifieke dieren. Utila is dé plek op de wereld om ze te vinden. Zeker in Mei is het echt een goed seizoen om ze te zien. Je kunt ze vinden door een enorm kabaal aan de oppervlakte. De whalesharks feeden namelijk vaak samen met grote scholen tonijn, waar ook soms weer meeuwen op af komen. Vooral de grote scholen tonijn die echt aan het wateroppervlak zitten en dus een hoop gesplash veroorzaken zijn echt goed zichtbaar. Daar ga je dus op af. Als eerste zie je een grote schim vlak naast of onder de boot. Als de donder het water in. Het is beter om dit niet duikend te doen maar snorkelend omdat het anders veel te lang duurt om in en uit het water te komen. Ook moet je niet het water in springen omdat je hem wegjaagt. Helaas zijn er meerder boten van meerdere duikscholen rond dezelfde whaleshark en is er nogal wat concurrentie waardoor je behoorlijk snel het water in moet. Rustig het water in gebeurt dus niet zo snel. Maar goed.
Zodra je in het water ligt moet je je het apelazerus zwemmen om de whaleshark te vinden. Terwijl jij het water in gaat slaat hij één keer met zijn staart en schiet zo meters vooruit. Gelukkig zijn het hele kalme beesten waardoor je ze nog wel achterna kunt zwemmen. Dolf had het geluk vooran te zwemmen toen hij in het water lag. En ineens komt daar een grote grijze schim voor je omhoog. Hij heeft een rug met witte stipen en grote lijnen van voor naar achter over zijn lichaam lopen. Hij is zo elegant zoal hij door het water glijdt. Hij kwam dus een klein eindje voor dolf omhoog zwemmen. Met een paar mensen zagen we hem. Ook annelies zag hem enkele seconden daarvoor al zwemmen. Echt geweldig. Toen hij weg was zijn we nog verder gaan zoeken om de anderen de kans te geven er één te zien. degenen die er al één gezien hadden moesten op de boot blijven. Maar dat blñeek geen straf. Toen we een volgende gevonden hadden kwam hij echt helemaal naar de oppervlakte. Zijn rugvin en staartvin kwamen boven het water uit, je kon hem echt heel erg goed zien. En nog een aantal keer zagen we hem vanaf de boot zwemmen vlak bij. Wat een enorm en prachtig dier. Zo rustig elegant en vreedzaam. Als klap op de voorpijl zagen we ondertussen ook nog een zeeschildpad en twee manta roggen aan de oppervlakte. De duiks zelf waren ook geweldig, dus dit was echt een fantastische duik dag. Kon niet beter.
Maar op dat moment hadden we al 2 adventure dives gedaan. Met nog een adventure dive zouden we ons adventure diver certificaat hebben. Voor 10 dollar nam Mikey ons dus ook nog maar mee op een wrakduik. Voor de kust van Utila is in de jaren '80 een vrachtschip tot zinken gebrach, voornamelijk om een wrak te hebben om naartoe te duiken. Dat is dus niet echt spectaculair vanuit historisch oogpunt, maar toch is het wel erg cool om naar een wrak te duiken. Ook ligt het wrak nog eens op 30m dus we konden ook deze duik nog wat extra dingen doen die we op onze diepe adventure dive vergeten waren te doen. Erg cool om zo door een groot vrachtschip te zwemmen. Je mag het schip niet in (je wordt uberhaupt niet getraind om wrakken in te gaan aangezien dat erg gevaarlijk is). Maar aangezien het een open vrachtschip was waren er genoeg overhangen om onder te kijken en deuren en ramen om door naar binnen te kijken. Ook erg cool om de grote vissen op die diepte door het wrak en de stuurhut te zien zwemmen.
Vervolgens twee dagen voor we weg gingen nog even de kroeg in met een aantal mensen, waaronder Mikey. De verhalen over duiken bleven komen, vooral van Mike's kant. Hij herinnerde één van de andere duikers (die voor een marine biologisch natuur beschermings organisatie werkt op Utila) er aan dat ze nog samen een nacht duik zouden doen. Vervolgens keek Mikey Annelies' en mijn kant op. De blik in Annelies' ogen was heel duidelijk, daar was geen overredingskracht meer nodig. ook Dolf zag het direct zitten. En zo zaten we de avond voor we vertrokken tegen zondsondergang op het dock van Coral View met onze duikuitrusting. De vierde adventure duik gingen we toch ook maar doen (nu eindelijk wel voor de normale prijs van $45).
Een nachtduik is echt een ervaring apart. De onderwater wereld is compleet anders. Niet alleen zie je ander gedrag van vissen (er zijn bijvoorbeeld vissen die echt gaan slapen 's nachts, liggend tussen het coraal en zich toestoppen met een soort cocon die ze zelf maken van slijm dat ze uitscheiden), ook zijn er vissen die andere kleuren hebben ´s nachts, en zie je dieren die je overdag niet ziet, maar de hele ervaring is echt anders. Je wereld zo groot als de lichtstraal van je onderwaterlamp. Daarbuiten zie je wel grote lijnen, maar geen details. Je let dus veel meer op de kleine dingen in je lichtstraal. Zo zie je ineens veel meer verschillende mooie zeeegels, zie je de handjes van die coraal diertjes, sta je veel langer stil bij een klein knalrood krabbetje dat zich ergens verschuilt, etc. Ook is er 's nachts bioluminescentie. Veel diertjes en plankton maken zelf licht, hetzij door enzymen die dat kunnen, hetzij door een symbiose met bacterien die het kunnen. We hebben een tijdje geknield in het zand gezeten, met de lampen uit, spelend met dynoflaggellaten die licht gaven. Op zo'n moment zie je ook dat het eigenlijk toch best wel heel licht onder water is. Het was bijna volle maan, en onder water zach je elkaar eigenlijk net zo goed als boven water.
We zijn beiden echt gevallen voor het duiken. Het is echt een geweldige wereld om in rond te zwemmen. We hopen het dan ook nog veel vaker te gaan doen. En dat dankzij Mikey die zonder winst aan ons te maken ons heel erg veel heeft laten zien. Echt geweldig!
