Regen, regen en nog meer regen

Helaas, het regenseizoen is duidelijk nog niet afgelopen. De afgelopen 11/2 week heeft het bijna dag en nacht geregend. Niet de hele tijd, maar wel zoveel dat we geen transecten kunnen lopen, omdat het niet langer dan twee uur achter elkaar droog blijft. Vorige week vrijdag hadden we geluk en was het droog in de ochtend zodat we wel weg konden. Het hele weekend binnen gebleven door de regen. Gelukkig doet de internetverbinding het meestal nog wel, zodat we nog wel aans onze onderzoeken kunnen werken, maar veldwerk zit er even niet in. Elke morgen kijken we verwachtingsvol uit het raam, maar meestal is de lucht grijs tot donkergrijs. Lijkt de zon 's ochtends een keer te schijnen, dan regent het een half uur later alsnog. Helaas, spullen voor niets gepakt...
Vannacht werd Dolf ook nog ziek, waarschijnlijk iets verkeerd gegeten. Een aantal keer overgegeven en an de diarree. Nu ligt hij ziek in zijn bedje, maar het gaat wel iets beter want hij hoeft niet meetr over te geven en hij is al een keer uit zijn bedje gekomen om wat te eten. Waarschijnlijk is het morgen wel weer over. Ik hoop met een wat optimischtischer verslag van het weekend te kunnen komen, want de planning is dat we naar een ander eilandje gaan (dit keer met 1 huis erop waar we ook in slapen dus we waaien in ieder geval niet weg onder een zeiltje zoals de vorige keer). Je schijnt er mooi te kunnen snorkelen, maar het weer moet wel enigzins meezitten anders kunnen we niet eens weg in het gammele bootje van de visser.
Leuk dat al veel mensen een reactie hebben achtergelaten op de site, hij wordt in ieder geval goed gelezen!

Ons weekend op een onbewoond eiland

De eerste foto is de zonsondergang van gisteren, gezien vanf een watertank op de een na hoogste heuvel van Utila, 300 meter van het onderzoeksstation. De bergen die je ziet is het vasteland van Honduras, 30 km verderop. Een prachtig uitzicht over een deel van Utila, weer heel anders dan vanaf Pumpkin Hill. We zetten ook een keer een foto van het uitzicht overdag, want dat is ook niet verkeerd.


Ons tweede weekend hebben we inmiddels ook al weer achter de rug. Met z'n allen zijn we zaterdagmiddag afgereisd naar een klein onbewoond eilandje in de buurt voor een relaxed weekend (zie foto). Rond Utila zijn meer dan 50 kleine eilandjes, vaak bewoond. Het zijn hele kleine elandjes waar soms net een huis oppast en een paar palmbomen. Andere eilandjes zijn net een plukje bos in het water met een klein laagje strand eromheen. Op dit soort eilandjes wonen alleen maar rijke Amerikanen die er een dikke villa neerzetten.
We werden gebracht en gehaald door een lokale visser met z'n bootje en hij verzorgde ook nog onze avondmaaltijd met vers gevangen vis van de ochtend. Niet slecht dus! En dat voor een boottocht van meer dan een half uur voor 2,50 euro. Voor de gelegenheid gelijk maar allebei een hangmat aangeschaft aangezien we tentloos zijn en het niet erg aanlokkelijk is om zomaar zonder enige bescherming op de grond te gaan liggen. Het waaide wel erg hard, maar daardoor waren er ook geen muggen en zandvliegen en dat wel even een verademing. Lekker in de zon gelegen en gezwommen en een zeil gespannen als tent.
Heel veel pelikanen gezien. Dat was heel grappig om te zien, een paar meter van het starnd waren ze aan het duiken naar vis. Soms scheren ze heel lang vlak boven het water totdat ze een vis zien.
Het weer werd echter steeds slechter en tegen de schemering aan begon het te regenen. Helaas, geen bbq... Met z'n allen onder het zeil gezeten alwaar het avondeten bestond uit een boterham met ingeblikte tonijn en koude tortilla's met bonenpasta. Onze hangmatten waren inmiddels zijknat geregend en de wind was vrij hard geworden en stond lekker te rukken aan de touwen van het zeil boven ons. We hadden onszelf maar een beetje ingebouwd door gedeeltelijk onder een picnictafel te zitten en de zijkanten af te dekken met palmbladeren en een deur (die lag gewoon in het zand).
Gelukkig hadden we een grote fles rum en zo werd het nog best gezellig. Na drie uur onder het tentzeil maar vroeg gaan slapen, zo in het donker en de regen ben je op een gegeven moment ook wel uitgepraat. En zo lagen we allemaal om 9 uur al in onze slaapzak. Aurel, de stationdirector languit op een bank van de picnictafel, Gustavo een hondurese mederwerker onder de picnictafel en ik met dolf en nog twee anderen met ons hoofd onder de picnictafel gezellig naat de kokosnoten en ons verzamelde hout voor ons niet gehouden kampvuur. En dan nog twee vrijwilligers die ingebouwd tussen en onder ons lagen. Bijna niemand had een matje bij zich dus we lagen in het zand. Je zou denken dat dat wel aardig ligt, maar zand is best hard om een nacht in te liggen. Een gedeeltelijk slapeloze nacht verder met overal zand en benen van andere mensen was het 's ochtends mooi weer met weinig wind. De hangmatten waren geheel drooggewaaid in de tussentijd.
Om 7 uur 's ochtends zijn we maar begonnen aan onze bbq en hadden we een lekker ontbijt met gepofte aardappel en een visje. Nog even lekker gezwommen en aan het eind van de ochtend werden we wer opgehaald. Omdat het weer wat harder ging waaien gingen alle pelikanenin de palmbomen en dennebomen zitten, een heel maf gezicht.
Iets eerder uitgestapt om nog aan de kust te snorkelen tussen het koraalrif. Helaas waren daar ook bijtende vissen. Vervelende visjes die telkens op dezelfde plek in je voet tot bloedens aan toe bijten, maar wel veel mooie vissen gezien. Helaas ging het weer regenen en zijn we in de regen naar huis gelopen. Dolf en ik waren zo slim geweest om onze poncho's mee te nemen maar de rest was helemaal doorweekt toen we weer thuis waren. We doen het nog een keer over bij goed weer.

Veldwerk

Deze week mogen we twee keer transecten lopen. Dat houdt in dat we naar een deel van het eiland lopen waar een duitse AVstudent die enkele maanden hier onderzoek heeft gedaan twee routes heeft uitgezet van enkele honderden meters die je moet volgen en moet tellen hoeveel iguana's je ziet in een straal van 10 meter. Het eerste transect loopt over het strand en over strandvegetatie, maar het tweede transect loopt dwars door de mangroves. Tijdens onze eerste keer vijf leguanen gezien op de mangroves. Ze zijn nog best lastig te vinden omdat sommige bomen nogal hoog zijn en ze ook in de top kunnen zitten en aardige schutkleuren hebben.
Na een uur werd Annelies misselijk (te weinig gegeten, warm en een lekker zwavelluchtje uit de grond), maar dat was gelukkig vrij snel weer over. Vrijdag mogen we weer. Het is aardig vermoeiend omdat het in totaal zo'n twee uur lopen is en met de volle zon erop is dat een knap warme aangelegenheid, maar regen is ook niet alles.
Twee vrijwilligers die vandaag de transecten liepen waren zijknat geregend (tropische regen is hier kort maar krachtig) en waren maar aan het einde met kleren en al de zee ingelopen. Als het regent verschuilen de leguanen zich en moet je mazzel hebben om er 1 te zien.

Verder heeft Annelies deze week de taak om de mieren in de gaten te houden. Het schijnt dat sommige mierensoorten hier in een dag een complete hibiscusstruik kunnen verteren, dus het is noodzaak om de mieren in de gaten te houden. Zo gingen vandaag de mieren aan de haal met de termieten die de jonge leguanen te eten krijgen. Was wel een grappig gezicht, een rij mieren met allemaal een termiet op hun rug door de leuguanenkooi zien marcheren naar hun hol. De mierenholen moet je bestrijden door kokend water in het hol te gooien, gevolgd door een spuitbus mierenverdelger. 1 soort mieren is echt vervelend, als je door meerdere soldaten tegelijk gestoken wordt krijg je tijdelijke verlammingsverschijnselen op het licaamsdeel waar je gebeten bent en het schijnt ook vrij pijnlijk te zijn. Het zijn wel grote mieren en dus vrij makkelijk te zien en als je je broek in je sokken stoptkunnen ze in principe niet bij je benen.
Oudere leguanen worden ook een aantal keer per week gevoed met krabben, die we ook zelf moeten vangen. Op zich zijn er genoeg aan het strand en in de mangroven ,maar je moete ze wel een beetje voorzichting beetpakken om geen schaar tussen je vingers te hebben.

Inmiddels zitten we onder de beten van de muggen en zandvliegen die ontzettend gaan jeuken na een aantal dagen en we zitten ons dan al een kleine week af en toe ontzettend te krabben, maar daar heeft iedereen last van. Bij beten van zandvliegen moet je in een aardige orde van grootte denken. Ik denk dat ik al zo'n 100 beten alleen op 1 voet heb, maar omdat we er niet meer zo sterk op reageren zijn het kleine rode vlekjes.

Veldwerk

Deze week mogen we twee keer transecten lopen. Dat houdt in dat we naar een deel van het eiland lopen waar een duitse AVstudent die enkele maanden hier onderzoek heeft gedaan twee routes heeft uitgezet van enkele honderden meters die je moet volgen en moet tellen hoeveel iguana's je ziet in een straal van 10 meter. Het eerste transect loopt over het strand en over strandvegetatie, maar het tweede transect loopt dwars door de mangroves. Tijdens onze eerste keer vijf leguanen gezien op de mangroves. Ze zijn nog best lastig te vinden omdat sommige bomen nogal hoog zijn en ze ook in de top kunnen zitten en aardige schutkleuren hebben.
Na een uur werd Annelies misselijk (te weinig gegeten, warm en een lekker zwavelluchtje uit de grond), maar dat was gelukkig vrij snel weer over. Vrijdag mogen we weer. Het is aardig vermoeiend omdat het in totaal zo'n twee uur lopen is en met de volle zon erop is dat een knap warme aangelegenheid, maar regen is ook niet alles.
Twee vrijwilligers die vandaag de transecten liepen waren zijknat geregend (tropische regen is hier kort maar krachtig) en waren maar aan het einde met kleren en al de zee ingelopen. Als het regent verschuilen de leguanen zich en moet je mazzel hebben om er 1 te zien.

Verder heeft Annelies deze week de taak om de mieren in de gaten te houden. Het schijnt dat sommige mierensoorten hier in een dag een complete hibiscusstruik kunnen verteren, dus het is noodzaak om de mieren in de gaten te houden. Zo gingen vandaag de mieren aan de haal met de termieten die de jonge leguanen te eten krijgen. Was wel een grappig gezicht, een rij mieren met allemaal een termiet op hun rug door de leuguanenkooi zien marcheren naar hun hol. De mierenholen moet je bestrijden door kokend water in het hol te gooien, gevolgd door een spuitbus mierenverdelger. 1 soort mieren is echt vervelend, als je door meerdere soldaten tegelijk gestoken wordt krijg je tijdelijke verlammingsverschijnselen op het licaamsdeel waar je gebeten bent en het schijnt ook vrij pijnlijk te zijn. Het zijn wel grote mieren en dus vrij makkelijk te zien en als je je broek in je sokken stoptkunnen ze in principe niet bij je benen.
Oudere leguanen worden ook een aantal keer per week gevoed met krabben, die we ook zelf moeten vangen. Op zich zijn er genoeg aan het strand en in de mangroven ,maar je moete ze wel een beetje voorzichting beetpakken om geen schaar tussen je vingers te hebben.

Inmiddels zitten we onder de beten van de muggen en zandvliegen die ontzettend gaan jeuken na een aantal dagen en we zitten ons dan al een kleine week af en toe ontzettend te krabben, maar daar heeft iedereen last van. Bij beten van zandvliegen moet je in een aardige orde van grootte denken. Ik denk dat ik al zo'n 100 beten alleen op 1 voet heb, maar omdat we er niet meer zo sterk op reageren zijn het kleine rode vlekjes.

Ons weekendtochtje naar Pumpkin Hill

Met alle vrijwilligers en Aurel, de stationdirector zatermiddag een tocht gemaakt over een deel van het eiland. Utila is vrij vlak (nog geen Nederland), op twee heuvels na. Stuart Hill ligt, vlakbij ons onderzoekssationligt op 50 m hoogte en het hoogste punt van het eiland, Pumpkin Hill op 70m hoogte. Deze laatste heuvel hebben we 'beklommen'. Via een aantal weilanden en een stuk door het bos (secundair bos, want bijna alles is hier wel een keer gekapt) kwamen we uit op het strand. Een mooi rotsig zandstrand met palmbomen, maar ook heel veel aangespoeld afval. Het is trouwens ongelooflijk hoeveel enkele slippers/kapotte schoenen je af en toe komt, zowel op het strand als op paden. Veel mensen verliezen misschien hun slipper als ze door de modder moeten lopen, maar dan nog.
Gelunchd aan het strand in een houten geraamte van een huis dat nooit was afgebouwd (het geld was ineens op, of het huis was misschien toch wat te dicht aan het water op 10 meter afstand). Pumpkin Hill gaat vrij steil omhoog, dus dat was nog even klimmen. Op sommige plekken waren kabels gespannen zodat je je daar makkelijk aan kon optrekken. Was wel prettig want door de regen kan de kleigrond best glad zijn. Het klimmetje was zeer de moeite waard want we werden beloond met een prachtig uitzicht over een groot deel van het eiland en de zee. Zowel het vasteland (32 km afstand), als het grootste eiland van de Bay Islands, Roatan (ook op zo'n 30 km) zijn bij goed weer te zien. Rond de heuvel vlogen veel turkey vultures (kalkoengieren?) af en toe maar op enkele meters afstand. Als het internet mee wil werken (de verbinding is nogal traag) dan zetten we deze week een aantal foto's van het uitzicht erbij.
Nadat we weer naar beneden geglibberd waren, bezochten we in de schemering een grot met vleermuizen. De ingang lag zo'n vier meter boven de grond, maar omdat de rotsen van koraal zijn he je genoeg punten om je aan vast te houden en dat is maar goed ook want anders was Annelies niet eens boven gekomen, laat staan weer naar beneden.
In de grot zelf was ook nog het nodige niveauverschil en ook glad door water. Dolf had zijn grote maclight meegenomen (zo eentje die ze ook hebben in het leger of bij de politie en waar je als je wilt zo iemand z'n hoofd mee kan inslaan) zodat we toe we niet meer verder konden mooi een gat in konden schijnen waar toentallen vleermuizen hingen. Omdat het bijna donker was en ze belicht werden scheerden er soms vleermuizen vlak langs ons hoofd of schampten er tegenaan. Krabben waren we gelukkig niet tegengekomen, want er schijnen hele grote te zitten en het is toch niet zo prettig als je net van een steen af glijd om een schaar van een krab in je achterwerk te hebben hangen. Nadat iedereen weer naar beneden was geklauterd over de verharde weg weer teruggelopen. Er loop 1 verharde weg over het eiland, van het dorp naar het vliegveld (en Utila town is ook geasfalteerd). De rest van de wegen zijn niet verhard. Op zich geen probleem tot het gaat regenen en dan loop je door de bagger, maar het is zo warm hier dat de plassen vrij snel weer verdampen.
Zondag hebben we een beetje uit ons neus gevreten en een boekje gelezen.

Nog wat extra info over het eiland. Omdat er weinig verharde wegen zijn en het maar een klein eiland is zijn er weinig mensen met een auto. Er zijn waarschijnlijk meer crossmotors dan auto's en de meeste mensen gebruiken een golfkarretje om zich te verplaatsen of een quad (zo'n strandracer), of gewoon de benenwagen en mountainbike. Wij kunnen ons verplaatsen per mountainbike omdat het station beschikt over 7 mountainbikes. Das wel makkelijk want het is zo'n 20 minuten lopen naar het dorp (op de terugweg want dan moeten we de heuvel op). Dan wel Hondurese mountainbikes wat inhoud dat het een en ander vrij snel stuk gaat maar je hebt dan ook een mountainbike voor minder dan 100 dollar. Dat is bij veel dingen van lokale makeleladij een probleem. Goedkoop vergeleken Europa, maar wel snel stuk.
De cargo met voedselvoorraden komt 1 keer per week langs. Dat kan bij stormachtig weer dus best wel problematisch zijn. Zo vertelde een vrijwilliger ons dat er op een gegeven moment bijna geen eten meer verkocht werd in de supermarkt en op het eiland zelf wordt alleen voor eigen gebruik geproduceerd door de lokale bevolking. Vandaag hebben we de hand kunnen leggen op de laatste 'Gouda cheese' zodat we kunnen genieten van 'echte' Hollandse kaas, made in Honduras. Smaakt een stuk beter dan de Keniaanse Hollandse kaas. Fruit hebben we nog niet zo heel veel gegeten omdat dat ook wekelijks word aangevoerd en maar een paar dagen in de week verkocht word (behalve dan de bakbananen). Wel al beslag gelegd op een heerlijke ananas die we helaas wat te lang hadden latern rijpen zodat we de helft weer weg konden gooien. Door de wekelijkse aanvoer van levensmiddelen is het altijd weer een verrassing wat je kan kopen en wat op is, maar het noodzakelijke voedsel hebben ze altijd wel.

Oud en nieuw in het vliegtuig.

01-01-2006 0:00 EST (Los Angeles tijd dus). Proost!

Het werk

Meerdere mensen hebben al gevraagd wat we nu eigenlijk uitvoeren hier op Utila, dus bij deze.
Naast het kleine werk wat iedereen moet doen, houden we ons in hoofdzaak met 2 projecten bezig. Een beschermings plan voor de Mangrove in het algemeen en onze leguaan in het bijzonder, en een monitoring project voor onze leguaan. Laat ik met het eerste beginnen.
Het eiland is voor een groot deel niet bewoond. Er is alleen het dorp waar wij wonen, en daar buiten nog her en der verspreid huizen van eilanders en rijke stinkerds.
Het grootste deel van het eiland is moeras grasland, mangrove en bos. In die mangroven wonen veel reptielen, waaronder onze leguaan. Zowel de mangroven als de leguaan zijn beschermd volgens de Hondurese wet.
De mangroven zijn erg belangrijk niet alleen voor de soorten die er in wonen, maar ook als bescherming van de koraalriffen buiten de kust, de belangrijke toeristen attractie op het eiland, waar het hele eiland vrijwel van afhankelijk is. Verder staat onze leguaan (Ctenosaura bakeri) op de IUCN rode lijst van bedrijgde diersoorten. Om beide redenen moet de mangrove, en de stranden waar de leguanen de eiren leggen, beschermd worden.
Eerst wilde het Utila Iguana project waar we voor werken, een privaat natuurgebied oprichten om de mangroven en C. bakeri te beschermen. Ze hadden van de IUCN geld om grond te kopen, maar tegenwerking van real estate managers deden de prijzen zo omhoog gaan dat het onmogelijk was om grond te kopen. Dan maar op een andere manier. Veel van de grond is inmiddels al verkocht aan eilanders die er willen wonen, maar vooral ook aan Europeanen en Amerikanen die er hun buitenhuis willen starten en ondernemenrs van buiten die er hun toeristen faciliteiten willen bouwen. We zijn nu gestart met een project waarbij we gaan proberen al die eigenaren te benaderen om samen met hen een plan op te stellen om de mangroven en C. bakeri te beschermen. We hopen dat we een label kunnen maken die toeristiche ondernemers kunnen voeren als ze meewerken aan het behoud van de mangroven en C. bakeri. We denken dat vooral ondernemers wel interesse zullen hebben in certificering al extra eigenschap voor toeristen om naar hen toe te komen, eventueel in combinatie met eco-toerisme. We hopen dat externe eigenaren die er een buitenhuis hebben ook mee willen werken omdat die hopelijk het belang van natuurbescherming inzien en zij minder economische belangen hebben en er maar 3 maanden per jaar of zo zitten. Dit is dus een project waarmee we met veel mensen in contact zullen komen en een combinatie maken tussen de maatschappelijke kant van natuurbeheer en de biologische kant. Het is echt wel een belangrijk project voor de organisatie. We hebben het project voorstel al geschreven dat naar Duitsland gaat naar de Frankfurt Zoological Society en het Senckenberg instituut, de twee geldschieters van het Utila Iguana project, en ook Gunther Kohler (de autoriteit op het gebied van reptielen in midden amerika en oprichter van het Utila Iguana project) gaat zich er mee bemoeien. We zullen wel zien. Het lijkt ons in ieder geval erg leuk.

Het tweede project is veel biologischer. Daarbij gaan we een plan maken voor de continue monitoring van C. bakeri. Dit is ook een belangrijk onderdeel van het eerste project omdat we daarmee het eerste project kunnen evalueren, maar los daar van is het een belangrijk project. Op dit moment lopen we elke maand 1 week lang 1 transect op het eiland. Het idee is om dat uit te breiden of op andere dingen te gaan focussen. We bouwen daar voort op de afstudeer opdracht van een duitse student die op dit moment bezig is zijn verslag af te schrijven.

Verder zijn we hier op het station met veel dagelijkse dingen bezig zoals het voeren van onze jonge leguanen en broed groepen, verzorgen van de insecten en reptielen in de terraria, krabben/termieten/mangrove bladen verzamelen voor de leguanen, schoonmaken, etc. Op zich is het niet heel erg druk. We zijn wel blij dat we onze eigen projecten hebben want als je hier met veel vrijwilligers bent dan is er niet zo heel veel te doen. Officieel hebben de vrijwilligers het weekeinde en en halve dag per week vrij. Best wel veel eigenlijk. Die halve dag zullen we misschien een keer gebruiken als we in een weekeinde een duikcursus willen doen, maar verder willen we gewoon zo veel mogelijk werk doen hier.

De eerste dagen op ons fijne eilandje

We zitten al weer een aantal dagen op ons eilandje. Tot nu toe bevalt het goed. Het regent wel af en toe omdat we nog in de regentijd zitten, maar dat maakt de temperatuur ook wat aangenamer. Ventilators zijn in het hele gebouw aanwezig dus opzich is het prima uit te houden. Ook hebben we mazzel dat we niet in het muggenseizoen zitten, we hebben voornamelijk last van de zandvliegen. Die beten kunnen af en toe goed jeuken, maar verdwijnen na een aantal dagen weer.
Je kan de zandvliegen vergelijken met de midges in Schotland, ook qua aantallen. Na twee dagen had Dolf een opgezette enkel van de vele beten, maar dat wordt gelukkig ook al weer minder dank zij een dagelijkse portie ijs op de enkel.
Er lopen op het onderzoeksstation een hoop interessante beestjes rond. Bij de ingang zitten twee holen van tarantula's die we regelmatig tegenkomen, ook boven op de verdieping waar we slapen en in schoenen die buiten blijven staan. Altijd goed in je schoenen kijken dus. Het is geen ramp om gebeten te worden door een tarantula, je kan het vergelijken met een wespesteek en je wordt er verder niet ziek van ofzo. Verder hebben we een huispapegaai, Rosalita, die uit een restaurant komt en daar slecht behandelt werd. Hier kan ze vrij rondvliegen (ze is wel een beetje gekortwiekt) en af en toe kletst ze er vrolijk op los, wel met een beperkte woordenschat. Verder hebben we een aantal terraria binnen staan in het visitors center/huiskamer met een kleine boa, een tarantula, een skink, bidsprinkhaan met sinds vanmorgen heel veel jonkies en een schorpioen. Over de ramen, muren en plafonds lopen heel veel gecko's en we hebben op de veranda op de eerste verdieping hangt een voederbakje met suikerwater waar overdag de kolibries op afkomen en 's avonds de vleermuizen.
Op het moment zijn we met 10 mensen, waarvan er 8 op het station slapen. Vier hondurezen, waaronder 2 biologiestudentes, 3 duitse studenten, de duitse staion director en wijzelf. Dat maakt het praten erg makkelijk in vier talen: spaans, engels, duits en nederlands. Het is overigens maar goed dat we redelijk duits kunnen want veel verslagen die we nodig hebben voor ons onderzoek zijn in het duits. Het is erg gezellig hier. Gisteren hebben we voor een deel van de aanwezigen pannenkoeken gebakken, wat goed in de smaak viel. Verder hebben we zelfs een oven, dus we kunnen ook goed pizza maken. Binnenkort zetten we wat foto's op de site, zodat jullie je er wat meer van voor kunnen stellen.

We zijn aangekomen

We zijn aangekomen op ons mooie Caribische eiland! Utila, het eiland waar we zitten is echt een Caribisch eiland zoals je je het voorstelt van televisie. Kleine straatjes, huizen op palen, roze, blauw, geel, muskieten gaas, bananen aan de bomen langs de weggetjes, kososnoten, een gecko voor mijn neus op het raam, muskieten, zandvliegen (wat een klote beesten zijn dat), en de het engelse accent van de mensen hier! Geweldig. Een erg leuk caribisch accent.
Het ziet er echt leuk uit! De mensen zijn hier gemengd engelstalig en spaanstalig. Het stikt hier van de duikscholen, voornamelijk gerund door buitenlanders.
Maar eerst de reis hierheen.
Onze vlucht was lang, maar wel ok. We waren 2 uur te laat uit Amsterdam vertrokken, maar ons aansluitende vliegtuig in Washington had op ons gewacht (we moesten dus wel overstappen, al was het hetzelfde vluchtnummer) waardoor we ruim op tijd in LA waren. We hebben daar een uur of 2.5 gezeten voor we verder vlogen naar San Salvador. Het vliegtuig was half leeg dus we hadden veel ruimte om te slapen. We waren ook al goed moe (het was 3 uur 's nachts NL tijd inmiddels). Met het aantal keer nieuw jaar vieren viel het tegen. 1 keer USA tijd, en we hebben het ook maar een keer op de NL tijd gevierd. Met oliebollen en mijn eigen Whiskey (Laphroaig, bedankt huisgenoten!). Voor die whiskey kreeg ik later op mijn lazer van een stewardesse. Eigen alcohol mag dus niet in het vliegtuig. In San Salvador aangekomen besloten we maar nog meteen door te vliegen naar San Pedro Sula in Honduras. We waren heel erg moe, dus we hadden geen zin om nog een dag in de bus te gaan zitten. Ook was het inmiddels 1 januari en was het maar de vraag of we een bus konden vinden. Vliegen dus maar. In San Pedro Sula konden we nog een bus krijgen naar La Ceiba, een stadje aan de kust, waarvandaan de boot naar Utila vertrekt. De taxi chauffeur die ons van het vliegveld naar het centurm van San Pedro Sula bracht hoopte geloof ik dat hij ons naar La Ceiba kon brengen, of hij snapte het echt niet, want hij zette ons aan de verkeerde kant van het centrum af, waar hij ons liet zien dat er geen bussen meer waren naar La Ceiba. De kantoren van de grote lange afstands bussen waren inderdaad wel dicht, maar nadat we het centrum door waren gelopen en op de goeie plek waren, bleken er nog wel bussen naar La Ceiba te gaan. Het was alleen geen luxe lange afstands bus, maar een gewone amerikaanse schoolbus met heeeeel weinig beenruimte (minder dan de lengte van mijn bovenbenen) en vol met Honduresen en geen toeristen. De prijs was er dan ook naar. Voor ruim 3 euro pp waren we in La Ceiba, 200 km verderop.
Er gingen geen boten op 1 jan van La Ceiba naar Utila, dus we hebben in La Ceiba maar een hotel opgezocht, en zijn vanmorgen met de boot naar Utila gegaan.
Vandaag lekker ontspannen en een koude douche genomen, wat is dat heerlijk zeg met dit weer.

Dat was het wel weer even voor nu. Meer volgt.