Vakantie

Na 4 maanden en iets meer op Utila te hebben doorgebracht werd het tijd om te vertrekken. De laatste dagen goed afgesloten met een aantal extra zeer spectaculaire duiken ewn daarom obns vertrek nog even uitgesteld. Vantevoren hadden we het idee om drie weken naar Costa Rica te gaan. Het probleem daarbij was cehter dat het volgens onze reisgids vrij onmogelijk bleek om ergens meerdere dagen in een regenwoud te verblijven. Er bestaan weinig wandelpaden en het is erg toeristisch. Niet echt iets voor biologen die graag lange wandelingen willen maken.
Aangezien Honduras ook veel regenwoud heeft, besloten we om hier te blijven.
Eerst even bijgekomen in een hotel met Amrikaanse tv zenders. Veel hele slechte reclame maar het is toch ook wel weer eens prettig om een paar films te kijken.
Vlakbij La Ceiba ligt een grote berg met nog veel cloudforest. Eerst langs het kantoor gegaan om te informeren. Vooraf betalen en een permit later konden we weg. Helaas was het baggerweer ´s ochtends. We zijn in een hotel in de buurt van het reservaat gaan zitten om gelijk erop te kunnen als het weer zou opklaren. Dat deed het ook aan het eind van de middag en zo konden we nog een mooie wandeling maken waarbij we ontzettend veel vlinders zagen (blkijkbaar zitten we in het goede seizoen voor vlinders). Met onze gids hadden we afgesproken om 6 uur ´s ochtends. Helaas was hij meer dan een uur te laat en waren de vogels die we ochtend hoorden allemaal weer weg, baal, baal. Wel een hele mooie wandeling gemaakt de hele dag. Veel vlinders gezien, maar ook kikkers, salamanders en veel anolissoorten. Ook een aantal mooie slangen. We konden kamperen aan het begin van het reservaat en zelfs een tent huren. Enig nadeel was dat het reservaat maar 1 pad door het regenwoud heeft... Wel leuk om in je tentje te liggen en de cicaden te horen aan het eind van de middag, net fluitketels af en toe en de vele andere oerwoudgeluiden.
Nu zitten we weer in La Ceiba en is het grote carnaval bezig. Wel op zijn Hondurees: heel erg chaotische optocht en een hoop politie/leger met grote geweren. Het lijkt een beetje op carnaval in Brazilie, maar dan op wat kleinere schaal. Wel heel veel schaarsgeklede vrouwen met shakende heupen. Ons vervolg van de vakantie weten we zelf ook nog niet maar volgt later.

Duiken!!!

Hullow allemaal,

Het is al weer lang geleden dat we wat gepost hebben, maar hier is weer eens een update. Over ons duiken. Jaja, we hebben onze duik licentie gehaald. Maar heel soepel ging het niet. We bleken allebei de meest koppige oren van het eiland allertijden te hebben.
We hebben onze duikcursus gedaan bij Mikey van Coral View. Coral View is eigenlijk een Hotel/Beach resort maar ze hebben dus ook een duikschool. Mikey is een amerikaan die al 7 jaar met pauses op Utila woont en al instructeur is geweest op vele duikscholen voor hij de duikschool van Coral View ging runnen. Hij heeft dus veel ervaring en veel gezien (ook erg veel van de wereld gezien) en dat hadden we nodig.
Onder water is de druk op je lichaam een stuk hoger dan boven water. Met 10 meter die je omlaag gaat neemt de druk op je lichaam met 1 bar toe. Die druk is op zich geen probleem (uiteraard wel voor caisson ziekte maar da´s een ander verhaal waar we gelukkig geen ervaring mee hebben) behalve voor je oren. Aangezien er lucht achter je trommelvlies zit op de druk van de luchtdruk boven water wordt je trommelvlies goed hard ingedrukt als je onder water de druk op de buitenkant van je oren voelt van het water. Door te klaren (lucht achter je trommelvlies te blazen) kun je dat probleem oplossen. Maar dan moet je buis van Eustachius wel flexibel genoeg zijn om de lucht er door te laten achter je oren. En dat was hij voor ons beiden voor ons rechter oor dus niet.

We waren de duikcursus begonnen met zijn 4-en, alle vier van het station. Op de eerste duik hadden 3 van de 4 problemen met hun oren. De oren willen niet klaren, en omlaag gaan doet dan flink pijn. We waren met zijn 4-en veroordeeld om op 1-3 meter diepte te blijven hangen. De volgende dag wekten de oren van de andere vrijwilliger van het station die problemen met haar oren had ineens wel mee, maar de onze dus nogsteeds niet. Na een duik of 3 nogsteeds niet. Dan maar naar de decompressie kamer (die er is om caissonziekte te behandelen) om onze oren na te laten kijken. Bij Dolf niets aan de hand. Bij het 1e oor van Annelies ging de assistente lachen, die was zo smerig dat ze niets zach. Uitspoelen dus maar. Bij het andere oor riep ze de dokter er bij, wat is dat? Dokter: Hmm, interessting. Wij: ohoh. Haar 2e oor was zo mogelijk nog smeriger dat er een korst in zat (kan ze overigens niet veel aan doen, gewoon veel oorspmeer productie).... Die dus ook maar schoon maken. Toen ze beiden schoon waren bleken ook Annelies' oren in orde te zijn. Op zich zouden onze oren dus gewoon mee moeten kunnen werken met het duiken. Dan maar volhouden en blijven proberen.

Dolf's oren werkten de volgende dag ineens een beetje mee. We bleven ook boven water oefenen met onze oren klaren en die van dolf werkten voor onze volgende duik terwijl we onderweg waren met de boot naar de duikplek ineens mee. Bij de duik ook! Hoera!!!! Eerst kwam ik op 5m diepte en bleek alles ok te zijn en vervolgens ben ik met de instructeur een stuk gaan zwemmen. Heel langzaam daalden we af (mijn oren hadden nogsteeds wel veel tijd nodig om te klaren) maar uiteindelijk waren we dan toch op 20 meter oid diepte. Je kijkt dan omhoog, rechts naast je een muur van coraal. Coraal en planten steken overal uit. Er gaan kleine zand canaaltjes door de muur langzaam omhoog naar de kust. Overal zie je vissen zwemmen met de prachtigste kleuren. Je ademt onderwater! Heel raar. Je bent heel erg licht. Je kunt alle kanten op bewegen. En kijk toch eens die koraal muur naast je en boven je. Echt een geweldig gevoel. Ik hing even stil te genieten van het uitzicht. Echt prachtig.

De oren van Annelies deden het helaas nogsteeds niet en de moed begon een beetje te zakken. Alle duikinstructeuren hadden de moed allang opgegeven, voor ons beiden. Normaal gesproken ga je 5 keer duiken om je PADI openwater certificaat te halen, maar daar waren we al lang overheen. We betaalden niets voor de extra duiken, Mikey had het als een persoonlijke vete gezien om onze oren te laten werken. Coral View heeft de mazzel dat direct voor het hotel het coraal rif al aan de kust begint. Ze hebben dus een deck in het water gebouwd waarvanaf je direct kan snorkelen en duiken op het coraal rif. Daar maar gaan duiken dan anders wordt het wel erg duur voor de duikschool. Maar dat is stiekem wel een erg mooie plek om te duiken. annelies maar haar oren trainen door steeds iets verder af te dalen, en dolf de echte cursus oefeningen doen die ik nog niet gedaan had. De eerste duik kwam annelies op 3m. Niet diep, maar het was vooruitgang. Op de volgende was het al 5 meter, en die daarna, hoera hoera hoera! Ze kwam ook diep. Ook bij haar ging het nog wel wat lastig, maar het lukte! 14m haalde ze. Dat was echt een heel erg mooi moment. Ook Mikey was echt zichtbaar opgelucht en blij.
Dolf was ook heel erg blij, want duiken is heel erg gaaf, maar nog leuker als je het met iemand kan delen.

Vanaf dat moment hadden we beiden de smaak te pakken. Mike zag ons enthousiasme en liet ons daarom tijdens de duiken voor de cursus ook al een diepe duik (24m+) en een fish adentification: walesharks doen als adventure dives. Nadat je je padi openwater certificaat hebt zijn er nog vele andere certificaten die je kunt halen, beginnend met het adventure diver certificaat dat je krijgt als je 3 adventure dives hebt gedaan en het advanced open water certificaat dat je krijgt als je nog 2 extra adventure dives doet (5 in totaal dus). Die adventure dives zijn duiken met een bepaald thema. Er zijn veel thema's, waarbij je eerst wat theorie moet lezen en daarna een quiz doen, om vervolgens te gaan duiken. Mikey liet ons (voor 10$ per duik extra omdat hij dat aan Padi moet betalen) dus binnen onze duikcursus al een diepe en een waleshark duik doen. Jaja! We hebben walesharks gezien!
Bij de open water cursus ziten ook 2 duiken inbegrepen voor de lol. Die gebruikten we dus als adventure dives. De eerste was een waleshark duik, met daarnaast nog een hoop andere vis identificatie die we op alle duiks deden. In de tijd dat we die dag boven water waren tussen 2 andere duiks in, gingen we op zoek naar walesharks. Dit zijn 's werelds grootste vissen. Ze eten plankton en kleine visjes (hoewel het haaien zijn). Het zijn echt magnifieke dieren. Utila is dé plek op de wereld om ze te vinden. Zeker in Mei is het echt een goed seizoen om ze te zien. Je kunt ze vinden door een enorm kabaal aan de oppervlakte. De whalesharks feeden namelijk vaak samen met grote scholen tonijn, waar ook soms weer meeuwen op af komen. Vooral de grote scholen tonijn die echt aan het wateroppervlak zitten en dus een hoop gesplash veroorzaken zijn echt goed zichtbaar. Daar ga je dus op af. Als eerste zie je een grote schim vlak naast of onder de boot. Als de donder het water in. Het is beter om dit niet duikend te doen maar snorkelend omdat het anders veel te lang duurt om in en uit het water te komen. Ook moet je niet het water in springen omdat je hem wegjaagt. Helaas zijn er meerder boten van meerdere duikscholen rond dezelfde whaleshark en is er nogal wat concurrentie waardoor je behoorlijk snel het water in moet. Rustig het water in gebeurt dus niet zo snel. Maar goed.
Zodra je in het water ligt moet je je het apelazerus zwemmen om de whaleshark te vinden. Terwijl jij het water in gaat slaat hij één keer met zijn staart en schiet zo meters vooruit. Gelukkig zijn het hele kalme beesten waardoor je ze nog wel achterna kunt zwemmen. Dolf had het geluk vooran te zwemmen toen hij in het water lag. En ineens komt daar een grote grijze schim voor je omhoog. Hij heeft een rug met witte stipen en grote lijnen van voor naar achter over zijn lichaam lopen. Hij is zo elegant zoal hij door het water glijdt. Hij kwam dus een klein eindje voor dolf omhoog zwemmen. Met een paar mensen zagen we hem. Ook annelies zag hem enkele seconden daarvoor al zwemmen. Echt geweldig. Toen hij weg was zijn we nog verder gaan zoeken om de anderen de kans te geven er één te zien. degenen die er al één gezien hadden moesten op de boot blijven. Maar dat blñeek geen straf. Toen we een volgende gevonden hadden kwam hij echt helemaal naar de oppervlakte. Zijn rugvin en staartvin kwamen boven het water uit, je kon hem echt heel erg goed zien. En nog een aantal keer zagen we hem vanaf de boot zwemmen vlak bij. Wat een enorm en prachtig dier. Zo rustig elegant en vreedzaam. Als klap op de voorpijl zagen we ondertussen ook nog een zeeschildpad en twee manta roggen aan de oppervlakte. De duiks zelf waren ook geweldig, dus dit was echt een fantastische duik dag. Kon niet beter.
Maar op dat moment hadden we al 2 adventure dives gedaan. Met nog een adventure dive zouden we ons adventure diver certificaat hebben. Voor 10 dollar nam Mikey ons dus ook nog maar mee op een wrakduik. Voor de kust van Utila is in de jaren '80 een vrachtschip tot zinken gebrach, voornamelijk om een wrak te hebben om naartoe te duiken. Dat is dus niet echt spectaculair vanuit historisch oogpunt, maar toch is het wel erg cool om naar een wrak te duiken. Ook ligt het wrak nog eens op 30m dus we konden ook deze duik nog wat extra dingen doen die we op onze diepe adventure dive vergeten waren te doen. Erg cool om zo door een groot vrachtschip te zwemmen. Je mag het schip niet in (je wordt uberhaupt niet getraind om wrakken in te gaan aangezien dat erg gevaarlijk is). Maar aangezien het een open vrachtschip was waren er genoeg overhangen om onder te kijken en deuren en ramen om door naar binnen te kijken. Ook erg cool om de grote vissen op die diepte door het wrak en de stuurhut te zien zwemmen.
Vervolgens twee dagen voor we weg gingen nog even de kroeg in met een aantal mensen, waaronder Mikey. De verhalen over duiken bleven komen, vooral van Mike's kant. Hij herinnerde één van de andere duikers (die voor een marine biologisch natuur beschermings organisatie werkt op Utila) er aan dat ze nog samen een nacht duik zouden doen. Vervolgens keek Mikey Annelies' en mijn kant op. De blik in Annelies' ogen was heel duidelijk, daar was geen overredingskracht meer nodig. ook Dolf zag het direct zitten. En zo zaten we de avond voor we vertrokken tegen zondsondergang op het dock van Coral View met onze duikuitrusting. De vierde adventure duik gingen we toch ook maar doen (nu eindelijk wel voor de normale prijs van $45).
Een nachtduik is echt een ervaring apart. De onderwater wereld is compleet anders. Niet alleen zie je ander gedrag van vissen (er zijn bijvoorbeeld vissen die echt gaan slapen 's nachts, liggend tussen het coraal en zich toestoppen met een soort cocon die ze zelf maken van slijm dat ze uitscheiden), ook zijn er vissen die andere kleuren hebben ´s nachts, en zie je dieren die je overdag niet ziet, maar de hele ervaring is echt anders. Je wereld zo groot als de lichtstraal van je onderwaterlamp. Daarbuiten zie je wel grote lijnen, maar geen details. Je let dus veel meer op de kleine dingen in je lichtstraal. Zo zie je ineens veel meer verschillende mooie zeeegels, zie je de handjes van die coraal diertjes, sta je veel langer stil bij een klein knalrood krabbetje dat zich ergens verschuilt, etc. Ook is er 's nachts bioluminescentie. Veel diertjes en plankton maken zelf licht, hetzij door enzymen die dat kunnen, hetzij door een symbiose met bacterien die het kunnen. We hebben een tijdje geknield in het zand gezeten, met de lampen uit, spelend met dynoflaggellaten die licht gaven. Op zo'n moment zie je ook dat het eigenlijk toch best wel heel licht onder water is. Het was bijna volle maan, en onder water zach je elkaar eigenlijk net zo goed als boven water.

We zijn beiden echt gevallen voor het duiken. Het is echt een geweldige wereld om in rond te zwemmen. We hopen het dan ook nog veel vaker te gaan doen. En dat dankzij Mikey die zonder winst aan ons te maken ons heel erg veel heeft laten zien. Echt geweldig!

Ons tripje naar Guatemala

Een tijdje niets van ons laten horen. Ten eerste waren we een week weg, ten tweede hadden we genoeg te doen na terugkomst en de internetverbinding danwel elektriciteit weigerde ook een aantal dagen mee te werken. Onze eerste reisdag bestond uit bussen en nog meer bussen. We hadden vantevoren besloten om ver twee verschillende routes te reizen heen en terug. Dat hadden we goed bedacht want de route naar de grens van Guatemala was prachtig. Honduras is vrij bergachtig en zeker in het oosten rijd je alleen maar door de bergen. We redden het net tot de grens. We waren de laatste in de bus om 6 uur 's avonds en van de chauffeur moesten we overstappen in een andere bus omdat hij geen zin had om voor ons twee naar de grens te rijden. Dat was niet zo heel gunstig want we hadden nog maar een uur voordat de grens zou sluiten en we werder overgeplaatst in een chickenbus (Amerikaanse schoolbus die overal stopt en goed wordt volgepropt). De school was net uit en dat betekende dat er zo'n 50 schoolkinderen in de bus zaten die allemaal naar huis moesten. Bushaltes heeft de chickenbus niet dus je meld gewoon als je eruit moet wat de consequentie had dat e bus soms om de 50 m moest stoppen. Afijn de grenspost nog net gered, in het donker, dat wel. Niet afgezet want we hoefden niets te betalen voor ons visum en met de taxi naar Escuipulas gereden, de eerste plaats in Guatemala waar je kan overnachten. Toevallig ook het grootste bedevaartsoort van heel Centraal-Amerika met een gigantische kerk en een hoop bedevaartsgangers. Een minder geslaagde nachtrust omdat een aantal mensen het nodig vonden om om 3 uur 's nachts een uitgebreide discussie te beginnen vlak voor ons raam.
De volgende ochtend doorgetuft naar Guatemala City. Guatemala bestaat grotendeels uit berg en het is een stuk droger dan in Honduras (misschien ook omdat ze veel bos gekapt hebben, zo zag het er tenminste uit). Heel veel grote oude cactussen langs sommige stukken van de weg. Voor Guatemala City in de file gestaan. City heeft 3 miljoen inwoners en onze toegangsweg bestond uit een tweebaansweg en op zaterdagmiddag wilde helaas meer mensen de stad in.
Guatemala City is een ontzettend vieze stad om in te lopen. Er rijden heel veel bussen die allemaal zwarte uitlaatgassen uitbraken en wat er aan koloniale gebouwen bestaat is een beetje vergane glorie. Snel naar het vliegveld gegaan om onze tickets te verlengen, want dat zou moeten kunnen volgens de vliegtuigmaatschappij in El Salvador die we al eerder in Utila gebeld hadden (voor 8 euro!!). Op het vliegveld van het kastje naar de muur gestuurd om vervolgens te ontdekken dat je je ticket helmaal niet kon omzetten op het vliegveld maar alleen in het kantoor in het centrum en dat was niet geopend in het weekend... Afijn baal, baal.
Omdat we geen zin hadden om tot maandagochtend in Guatemala City te zitten gelijk maar voor de heftige optie gekozen om door te rijden naar Tikal, een van de beroemdste Maya steden. Dat was wel een busrit van 9 uur met de nachtbus... Slecht idee om de tweede klas bus te nemen want die werd helemaal volgepropt en er zaten ook wat minder vriend3lijk uitziende mensen in (onze zaklamp was spontaan verdwenen na een korte busstop). Op het busstation twee uur gewacht om met de eerste collectivo (de amerikaanse versie van de matatu/personenbusje) naar Tikal te rijden. Daar ingecheckt in een duur hotel (hoe kan het ook anders als je naast het park slaapt) en daar eerst een paar uurtjes geslapen. Daarna een gids genomen en een rondleiding gekregen door Tikal. Tikal is echt prachtig. Als de internetverbinding een keer van goede kwaliteit is mailen we wat foto's. Het ligt midden in het regenwoud en de tempels en pyramides steken ver boven de bomen uit.
Je mag bijna alle tempels nog beklimmen. Aan de ene kant leuk voor het uitzicht, aan de andere kant door de vele toeristen slijten de treden als een gek af. Sommige structuren zijn goed aangetast door de zure regen omdat de steensoort vrij zacht is. Gelukkig hebben ze bij sommige pyramides houten trappen aangelegd, zodat je het gebouw niet vernietigd. Bij zonsondergang op een ttempel getaan met een goed uitzicht over heel Tikal. Echt mooi met de ondergaande zon en de vele papegaaien en toekans die voorbij vliegen. 's Ochtends weer vroeg opgestaan om de zonsopkomst te bekjken vanaf een pyramide, maar daarvoor was het een beetje te mistig. Wel heel mysterieus, de tempels in de mist. Een grote groep spider monkeys gezien die boven ons in de bomen voorbij zwaaide. We hadden nog de hele ochtend om rond te lopen. 's Middags met de bus naar Flores gereisd, de overstap stad voor het noorden van Guatemala. Het hele noorden is allemaal regenwoud en er lopen dan ook weinig wegen door.
Flores is eigenlijk een eiland, maar met een brug verbonden met het vasteland. Een heel klein pittoresk stadje en dat hebben we geweten ook, ineens kwamen we nederlanders tegen bij de vleet. Met een biertje de zonsondergang over het mer bekeken en 's avonds met de eersteklas (!!) nachtbus teruggereden naar Guatemala City zodat we een beetje konden slapen in de bus. Het kostte ons de complete ochtend om ons ticket te verlengen en dat van Aurel (de stationdirector). De Amerikaanse ambassade is overigens een iets mooiere bunker vergeleken dat ding in Den Haag, maar met evenveel beschermingsmaatregelen.
Daarna de bus genomen naar Copan, een andere grote Mayastad maar dan in Honduras, bekend om zijn stelaes (standbeelden). Alweer in de schemering de grens overgestoken en dit keer aardig afgezet. Officieel kost het niets om het land te verlaten of een visum te krijgen maar voor de douane zijn het aardig extra inkomsten om de toeristen geld te laten betalen. Het probleem is dat je er niets tegen kunt doen, want ze kunnen je altijd weigeren en dan zal je een andere grenspost op moeten zoeken en dat is een duur grapje aangezien die er niet zoveel zijn.
Ook Las Ruinas, het stadje vlakbij Coapn was erg leuk, het schijnt dat veel toeristen hier langer blijven plakken dan de bedoeling was.
De hele dag door Copan gelopen, eerst met een gids die een stuk meer te vertellen had dan onze gids in Tikal en later zelf. Copan is meer bekend om zijn stelaes dan om zijn gebouwen die ook wel mooi zijn maar veel minder hoog en een stuk minder indrukeweekend dan in Tikal.
De stelaes zijn goed bewaard gebleven en bij sommige zie je het beeldschrift nog heel duidelijk, net zoals de uitgehouwen koningen.
Archeologen hebben onder een tempel nog een overgebleven tempel gevonden die geheel intact is. Dat is vrij bijzonder omdat Mayas normaal de ene tempel over de ander bouwden en de oude tempel vernietigden. Omdat het musuem gesloten was (komt een nieuw dak op maar had al een half jaar gelden af moeten zijn en is al twee jaar dicht, zucht...), besloten we om de tempel eronder te bekijken. Wel mooi, maar ze hadden er ramen voor geplaatst die vol zaten met condens en helaas niet zo veel ramen zodat je er maar en klein stukje van kon zien. Maar goed, waarschijnlijk hebben we mazzel gehad want het ziet ernaar uit dat dit deel voor toeristen weer gesloten wordt.
Daarna met de bus de boot weer naar ons eilandje teruggekeerd. Genoen bussen gezien voorlopig, we hebben de nodige honderden kilometers afgelegd, maar dat hadden we er graag voor over.
Nu zijn we bezig met het voorbereiden van onze tweede les over het milieu in Honduras en hebben we eindelijk toestemming van de overheid om ons onderzoek uit te voeren en kunnen we de komende maand elke ochtend een transect lopen.

over 30 graden, de bbc, lesgeven, een eagle ray (rog) en guatemala

Zo, weer eens een stukje op de weblog. We zijn enorm druk geweest de afgelopen dagen. De afgelopen week of 2 is het weer enorm veel beter geworden. We hebben nog wel af en toe eens een bui, maar vrijwel niet meer. Het grootste deel van de tijd is het één en al zon, en om half 10 's ochtends al 28 graden. We maken goed gebruik van het weer. Nog niet heel veel voor veldwerk omdat we nog op een toestemming zitten te wachten van de overheid (komt één deze dagen binnen) maar al wel in onze vrije tijd. Zo zijn we gaan snorkelen. Het hele eiland is onderdeel van het koraal rif hier, maar op 1 plek komt het koraal rif tot aan de kust. EN die plek is nog makkelijk te bereiken lopend of fietsend. Heerlijk dus om aan het eind van de middag of in de lunchpauze even heen te gaan. Van de week hebben we er een eagle ray gezien, een best wel grote rog, spanwijdte van 1 meter of zo. Was echt heel indrukwekkend om die door het water te zien vliegen. Hij zwom zo rustig, maar was maar heel even bij te houden zonder zwemvliezen. Het mooie aan het koraalrif op die plek is dat het eindigt in een drop-off, waar het koraalrif overgaat in de zee. Echt heel erg mooi, een enorme blauwe diepte en vlakte waar je dan voor hangt! Nou onze duik cursus binnenkort nog, dan gaan we nog mooiere dingen zien!

Ook is de BBC hier langs geweest. Ze zijn bezig met een serie van 3 afleveringen over de carribean en zijn ook op Utila gekomen om te filmen. In eerste instantie kwamen ze hier voor de whale sharks die hier zitten (hopen we ook nog te zien), maar toen ze van ons station en de iguana hoorden zijn ze ook bij ons langs gekomen om de iguana te filmen. Het waren 2 mannen (camera man en een bioloog) die drie dagen met ons op hebben getrokken. Beiden hebben ze veel samen gewerkt met David Attenborough, en de cameraman heeft ook 2 emmy awards binnengesleept met Blue Planet en nog een andere natuurfilm van de BBC. Echt crème de la crème van de natuurfilms dus. Echt heel aardige Engelsen. Echt leuke en hartelijke mensen. We hebben ze eerst meegenomen naar de mangroven om daar de iguana te filmen. Met onze ervaring in het vinden van de iguana's door ons veldwerk hebben Annelies en ik als gids gespeeld om de iguana's voor ze te vinden. Daarna hebben we een stuk mangrove in één van onze kooien op het station naagebouwd om daar in een gecontroleerde omgeving nog wat close-up shots te maken van iguana's die krabben eten. Heel veel van de natuurfilms worden deels in geprepareerde sets gemaakt omdat het anders veel te veel tijd en geld kost om het in de natuur te zien. Drie dagen werk voor 3 minuten film. Maar het komt er zeker in, en we krijgen een DVD zodra ze klaar zijn (wordt pas januari, maar goed). Was echt heel gaaf om mee te maken.

We zijn ook begonnen met lesgeven op het eiland. We geven twee lessen op een school hier waar het onderwijs in het engels is. De eerste les was vandaag. De les ging over wat de milieu wet inhoudt en waarom die wet bestaat. Was best een lastig onderwerp, niet in het minst omdat de wet in het spaans is en Dolf de wet dus eerst samen moest vatten in het engels. De groep bestond uit 8 leerlingen (waren 2 klassen samen, echt maar een heel kleine school dus) van 15-18 jaar oud. We hebben de les vooral gefocused op het waarom van de wet en hem geïllustreerd aan de hand van voorbeelden wat er alemaal fout kan gaan als je hem niet hebt. We hebben vooral voorbeelden gebruikt uit hun eigen omgeving. En daarbij hebben we ook een aantal biologische principes uitgelegd. We hadden 2 uur voor de les, en dat kwam goed uit. De les was vrij interactief omdat we niet alleen presenteerden maar ook tussendoor vragen aan hen stelden. Ook kwamen ze zelf tussendoor vaak met opmerkingen en vragen en zo. Was wel erg interessant en een goede ervaring! Toch waren het wel echt scholieren nog, en viel dus af en toe de aandacht even weg, maar over het algemeen waren ze erg prettig om les aan te geven.

Als laatste gaan we morgen ochtend vroeg naar Guatemala City om ons visum te verlengen en ticket te verplaatsen. We zullen terug komen in Nederland op 11 juni als alles goed gaat in Guatemala. Op de terugweg gaan we ook nog langs een grote Maya ruïne in Honduras (Copan) en eventueel nog ergens anders heen. We zijn woensdag als het goed is weer op het eiland. Dat wordt dus even lekker ontspannen en wat van Guatemala en Honduras zien. We hebben er zin in.
Als we terug zijn kunnen we als het goed is direct beginnen met een hoop veldwerk omdat we de toestemming hebben gekregen om met een onderzoek te beginnen. Ook gaat er als het goed is vaart komen in het beschermings project dat we op willen zetten. Een klein gedrags onderzoek naar het eet en aggressieve gedrag van bakeri (onze iguana) in gevangenschap hebben we inmiddels ook opgezet en gaat verder door vrijwilligers uitgevoerd worden. Het schiet dus inmiddels aardig op met ons werk hier en we krijgen het aardig druk. Het bevalt allemaal nogsteeds wel erg goed. Ook is er weer een nieuwe lichting vrijwilligers hier met wie we erg goed op kunnen schieten. Niet van die miepjes meer maar meer geïnteresseerde mensen.
We zullen wel verslag doen van onze trip als we terug zijn.

Twee weekenden en een nieuw onderzoek verder

Afgelopen weekend helaas weer eens regen. Da betekende binnen zitten en een boekje lezen. Zondagmiddag het laatste deel van Lord of the rings gekeken. Toch wel handig zo'n server van Dolf die je op afstand kan bedienen. Het duurt dan wel een nacht om een deel te downloaden, maar dan heb je ook wat te doen bij slecht weer. Deel 1 en 2 hadden we eerder in de week al een keer 's avonds bekeken. Doordeweeks is het weer heel wisselend. De ene dag is het stralend weer en de volgende dag weer de halve dag regen. Gelukkig hebben we goed gebruikt gemaakt van het mooie weer door op die dag een transect te lopen en daarna te gaan snorkelen en de zonsondergang te bekijken vanaf het strand en een eetcafe op de dok uitstekend in het water.

We zijn een nieuw klein onderzoekje begonnen. Een gedragsstudie dit keer bij een kooi met 18 bijna 1-jarige Utila leguanen. We gaan hierbij kijken naar wat de leguanen precies eten en wie er eerst eet. De grootte van leguanen binnen een kooi verschilt namelijk nogal, hoewel ze allemaal ongeveer even oud zijn en van hetzelfde broedsel afkomstig zijn. Waarschijnlijk is e sprake van een grote mate van dominantie door de grootste individuen die dan ook als eerste eten en als het energierijke voedsel opeten. Verder kijken we naar de aggressiviteit tussen verschillende dieren omdat je ook daaruit kan afleiden wie er dominant is, omdat deze leguaan waarschijnlijk veel dreigingen/gevechten zelf begint en ook wint. Hiervoor hebben we de leguanen gemerkt met drie verschillende kleuren nagellak op hun staart. We hebben ze na drie dagen alweer moeten bijwerken omdat bij sommige leguanen de nagellak verwijdert was. Ze vervellen om de paar weken, dus de nagellak verdwijnt vanzelf weer maar het nadeel is dat ze allemaal op een ander moment vervellen en je dus goed in de gaten moeten houden of ieder beest zijn merkje nog wel heeft. Helaas is het tot nu toe telkens slecht weer als we de leguanen eten geven en dan heeft het geen zin om te observeren, omat ze niet gelijk gaan eten maar eerst nog vor onbepaalde tijd op moeten warmen voor ze actief kunnen zijn.

Ons weekend twee weken geleden in vrolijker stemming doorgebracht. Zaterdag was het prahtig weer en hebben we lekker aan het strand gelegen en de zonsondergang vanaf een cafe op de dok met een bierje in onze hand bekeken. NIet slecht dacht ik zo!
Zondag hebben we een kayaktour gemakt met een aantal vrijwilligers. Utila, ons eiland, is in tweeen verdeeld door een kanaal wat x jaar geleden gegraven is om het vervoer van kokosnoeten en andere vruchten te vergemakkelijken naar de haven. De handel is echter ingestort en het kanaal wordt nu alleen nog maar gebruikt door een enkele lokale visser. Het kanaal is op sommige plaatsen heel ondiep en smal zodat je moeilijk doorheen komt met je kayak, maar het is prachtig om tussen de rode mangroven door te varen en af en toe reigers te zien opvliegen. Het weer was niet zo best, mar de stroming in het kanaal was vrij rustig in tegenstelling tot de baai waar we eerst doorheen moesten varen. Door stond een goed harde wind en was het af en toe lastig om nog enigszins vooruit te komen. Toen we bij onze tijdelijke eindbestemming waren, de andere kant van het eiland, bleek het inmiddels aardig te stormen op zee met golven die goed over de rotsen sloegen verderop. Maar weer snel omgekeerd na de lunch en teruggevaren. Eerder teruggedreven, want we hadden duidelijk wind mee.

De tijd gaat best snel, we zijn al weer bijna op de helft van onze onderzoeksperiode en helaas nog weinig concrete resultaten omdat we op toestemming moeten wachten van het milieudepartement van de overheid om meerdere transecten te mogen lopen. Beetje jammer, maar dat hoort helaas ook bij onderzoek. Dus zijn we steeds op zoek naar nieuwe dingen om te doen en zo kwamen we op het idee van een gedragsstudie, maar dan moet het weer wel wat beter worden anders heeft het geen zin. We hebben in ieder geval nog wat data te analyseren van eerder onderzoek van het station dus we komen onze tijd voorlopig nog wel door, maar dan wel achter de computer in plaats van in het veld. Verder hebben we ook nog veel taken die vrijilligrs ook hebben en nu zeker, nu veel oude vrijwilligers weg zijn en wij de nieuwe mensen moeten inwerken. Maar ach, zo brengt Dolf hier de computers op orde en helpt Annelies met het verder inrichten van het bezoekerscentrum en milieu-educatie. Dat is dan wel niet helemaal universitair geschoold werk, maar je vult er wel je regendagen mee aangezien we vier computers op 10 mensen hebben. De scholen zijn hier weer begonnen na hun 'zomervakantie' en dat betekent dat we ook meer te doen hebben op het gebied van milieu-educatie. Binnenkort mogen Dolf en ik een les geven op de lokale tweetalige methodistenschool.
Hopelijk klaart het weer op en dan volgen er ook meer verhalen.

Weekend zonder ziek zijn en weinig regen!

Afgelopen weekend hebben we weer eens voet gezet op het vasteland van Honduras. Met de station director, Aurel en een Hondurese medewerker, Gustavo vrijdagochtend om half 7 de boot genomen naar het vasteland. Dat was wel wat vroeg, maar we hadden een mooi boottochtje met een steeds meer opkomende zon.
In La Ceiba, de stad waar de boot aanmeert een groot aantal inkopen gedaan voor het station. Onder andere een nieuwe computer, een nieuwe airco van 50 kilo en een heleboel andere kleine dingen die je niet op Utila kan krijgen of daar veel duurder zijn. Dat was wel leuk, allemaal Hondurese winkels afgelopen. Zo heeft de plaatselijke Gamma bijvoorbeeld al zijn kleinere artikelen aan de muur hangen met een kastje erachter waar de desbetreffende artikelen op voorraad liggen. Een muur van zes meter lang en twee meter hoog hangt helemaal vol met stopcontacten, lichtknopjes etc.
Zaterdag naar een groot redelijk nieuw winkelcentrum gegaan voor de computer (die uiteindelijk bij het andere filiaal in het centrum stond en de winkel was eigenlijk al gesloten). Daar een beetje rondgelopen en een heerlijke fruitsapje gedronken (niet aangelengd met veel water, ijs of melk). Het westerse winkelcentrum bracht wel met zich mee dat er filialen van Burger King, Wendy's en andere fastfoodketens rijkelijk aanwezig waren. Maar een echt westers frietje (zonder mayo uiteraard want de mayo hier is net slasaus) was ook wel weer eens lekker.
Verder nog naar de film geweest, the Cave, gelukkig met spaanse ondertiteling en niet nagesynchroniseerd, al was de film niet zo best achteraf gezien. Geen aanrader mocht hij ook in Nederland draaien (misschien is ie daar allang weer uit de bios). Ook een keer bij de Chinees gegeten. Was erg lekker, weer eens wat anders dan de vele macaroni en tortillas die op Utila vaak op het menu staan.
Ons hotel was zeer luxe voor Hondurese begrippen met kabel-tv. Een aantal afleveringen van Charmed gekeken en Harry Potter deel 1 omdat we een aantal Amerikaanse zenders konden ontvangen en dat is best wel weer eens leuk tv kijken als je moe bent. Op Utila kijken we heel af en toe wel eens een film op de computer of in de bioscoop (beamer met gekopieerde films en bijna twee keer zo duur als de gewone bioscoop in La Ceiba). De terugreis was wat minder geslaagd met een vrij harde wind en daardoor ruwe zee. Aurel heeft de helft van de bootreis kotsend op de wc doorgebracht en voor Annelies kwam Utila net op tijd in zicht, maar we hebben wel dolfijnen gezien!
Het weekend hiervoor was Annelies ziek geworden na een bbq (misschien van het vlees?) en moest overgeven en was drie dagen aan de diarree, zodat we ons mooie weekend op het bijna onbewoonde eiland aan ons voorbij moesten laten gaan, baal baal. Verder regent het nog regelmatig en doen we dus weinigs spectaculairs doordeweeks. Af en toe een transect lopen en we zijn een aantal onderzoeksvoorstelleen aan het perfectioneren en creeeren. Niet dat we tijd hebben om alles zelf uit te voeren, maar zo blijven we nuttig bezig en hopelijk worden ze in de toekomst gebruikt door studenten die hier een bachelorthesis of stage willen doen.

Regen, regen en nog meer regen

Helaas, het regenseizoen is duidelijk nog niet afgelopen. De afgelopen 11/2 week heeft het bijna dag en nacht geregend. Niet de hele tijd, maar wel zoveel dat we geen transecten kunnen lopen, omdat het niet langer dan twee uur achter elkaar droog blijft. Vorige week vrijdag hadden we geluk en was het droog in de ochtend zodat we wel weg konden. Het hele weekend binnen gebleven door de regen. Gelukkig doet de internetverbinding het meestal nog wel, zodat we nog wel aans onze onderzoeken kunnen werken, maar veldwerk zit er even niet in. Elke morgen kijken we verwachtingsvol uit het raam, maar meestal is de lucht grijs tot donkergrijs. Lijkt de zon 's ochtends een keer te schijnen, dan regent het een half uur later alsnog. Helaas, spullen voor niets gepakt...
Vannacht werd Dolf ook nog ziek, waarschijnlijk iets verkeerd gegeten. Een aantal keer overgegeven en an de diarree. Nu ligt hij ziek in zijn bedje, maar het gaat wel iets beter want hij hoeft niet meetr over te geven en hij is al een keer uit zijn bedje gekomen om wat te eten. Waarschijnlijk is het morgen wel weer over. Ik hoop met een wat optimischtischer verslag van het weekend te kunnen komen, want de planning is dat we naar een ander eilandje gaan (dit keer met 1 huis erop waar we ook in slapen dus we waaien in ieder geval niet weg onder een zeiltje zoals de vorige keer). Je schijnt er mooi te kunnen snorkelen, maar het weer moet wel enigzins meezitten anders kunnen we niet eens weg in het gammele bootje van de visser.
Leuk dat al veel mensen een reactie hebben achtergelaten op de site, hij wordt in ieder geval goed gelezen!

Ons weekend op een onbewoond eiland

De eerste foto is de zonsondergang van gisteren, gezien vanf een watertank op de een na hoogste heuvel van Utila, 300 meter van het onderzoeksstation. De bergen die je ziet is het vasteland van Honduras, 30 km verderop. Een prachtig uitzicht over een deel van Utila, weer heel anders dan vanaf Pumpkin Hill. We zetten ook een keer een foto van het uitzicht overdag, want dat is ook niet verkeerd.


Ons tweede weekend hebben we inmiddels ook al weer achter de rug. Met z'n allen zijn we zaterdagmiddag afgereisd naar een klein onbewoond eilandje in de buurt voor een relaxed weekend (zie foto). Rond Utila zijn meer dan 50 kleine eilandjes, vaak bewoond. Het zijn hele kleine elandjes waar soms net een huis oppast en een paar palmbomen. Andere eilandjes zijn net een plukje bos in het water met een klein laagje strand eromheen. Op dit soort eilandjes wonen alleen maar rijke Amerikanen die er een dikke villa neerzetten.
We werden gebracht en gehaald door een lokale visser met z'n bootje en hij verzorgde ook nog onze avondmaaltijd met vers gevangen vis van de ochtend. Niet slecht dus! En dat voor een boottocht van meer dan een half uur voor 2,50 euro. Voor de gelegenheid gelijk maar allebei een hangmat aangeschaft aangezien we tentloos zijn en het niet erg aanlokkelijk is om zomaar zonder enige bescherming op de grond te gaan liggen. Het waaide wel erg hard, maar daardoor waren er ook geen muggen en zandvliegen en dat wel even een verademing. Lekker in de zon gelegen en gezwommen en een zeil gespannen als tent.
Heel veel pelikanen gezien. Dat was heel grappig om te zien, een paar meter van het starnd waren ze aan het duiken naar vis. Soms scheren ze heel lang vlak boven het water totdat ze een vis zien.
Het weer werd echter steeds slechter en tegen de schemering aan begon het te regenen. Helaas, geen bbq... Met z'n allen onder het zeil gezeten alwaar het avondeten bestond uit een boterham met ingeblikte tonijn en koude tortilla's met bonenpasta. Onze hangmatten waren inmiddels zijknat geregend en de wind was vrij hard geworden en stond lekker te rukken aan de touwen van het zeil boven ons. We hadden onszelf maar een beetje ingebouwd door gedeeltelijk onder een picnictafel te zitten en de zijkanten af te dekken met palmbladeren en een deur (die lag gewoon in het zand).
Gelukkig hadden we een grote fles rum en zo werd het nog best gezellig. Na drie uur onder het tentzeil maar vroeg gaan slapen, zo in het donker en de regen ben je op een gegeven moment ook wel uitgepraat. En zo lagen we allemaal om 9 uur al in onze slaapzak. Aurel, de stationdirector languit op een bank van de picnictafel, Gustavo een hondurese mederwerker onder de picnictafel en ik met dolf en nog twee anderen met ons hoofd onder de picnictafel gezellig naat de kokosnoten en ons verzamelde hout voor ons niet gehouden kampvuur. En dan nog twee vrijwilligers die ingebouwd tussen en onder ons lagen. Bijna niemand had een matje bij zich dus we lagen in het zand. Je zou denken dat dat wel aardig ligt, maar zand is best hard om een nacht in te liggen. Een gedeeltelijk slapeloze nacht verder met overal zand en benen van andere mensen was het 's ochtends mooi weer met weinig wind. De hangmatten waren geheel drooggewaaid in de tussentijd.
Om 7 uur 's ochtends zijn we maar begonnen aan onze bbq en hadden we een lekker ontbijt met gepofte aardappel en een visje. Nog even lekker gezwommen en aan het eind van de ochtend werden we wer opgehaald. Omdat het weer wat harder ging waaien gingen alle pelikanenin de palmbomen en dennebomen zitten, een heel maf gezicht.
Iets eerder uitgestapt om nog aan de kust te snorkelen tussen het koraalrif. Helaas waren daar ook bijtende vissen. Vervelende visjes die telkens op dezelfde plek in je voet tot bloedens aan toe bijten, maar wel veel mooie vissen gezien. Helaas ging het weer regenen en zijn we in de regen naar huis gelopen. Dolf en ik waren zo slim geweest om onze poncho's mee te nemen maar de rest was helemaal doorweekt toen we weer thuis waren. We doen het nog een keer over bij goed weer.

Veldwerk

Deze week mogen we twee keer transecten lopen. Dat houdt in dat we naar een deel van het eiland lopen waar een duitse AVstudent die enkele maanden hier onderzoek heeft gedaan twee routes heeft uitgezet van enkele honderden meters die je moet volgen en moet tellen hoeveel iguana's je ziet in een straal van 10 meter. Het eerste transect loopt over het strand en over strandvegetatie, maar het tweede transect loopt dwars door de mangroves. Tijdens onze eerste keer vijf leguanen gezien op de mangroves. Ze zijn nog best lastig te vinden omdat sommige bomen nogal hoog zijn en ze ook in de top kunnen zitten en aardige schutkleuren hebben.
Na een uur werd Annelies misselijk (te weinig gegeten, warm en een lekker zwavelluchtje uit de grond), maar dat was gelukkig vrij snel weer over. Vrijdag mogen we weer. Het is aardig vermoeiend omdat het in totaal zo'n twee uur lopen is en met de volle zon erop is dat een knap warme aangelegenheid, maar regen is ook niet alles.
Twee vrijwilligers die vandaag de transecten liepen waren zijknat geregend (tropische regen is hier kort maar krachtig) en waren maar aan het einde met kleren en al de zee ingelopen. Als het regent verschuilen de leguanen zich en moet je mazzel hebben om er 1 te zien.

Verder heeft Annelies deze week de taak om de mieren in de gaten te houden. Het schijnt dat sommige mierensoorten hier in een dag een complete hibiscusstruik kunnen verteren, dus het is noodzaak om de mieren in de gaten te houden. Zo gingen vandaag de mieren aan de haal met de termieten die de jonge leguanen te eten krijgen. Was wel een grappig gezicht, een rij mieren met allemaal een termiet op hun rug door de leuguanenkooi zien marcheren naar hun hol. De mierenholen moet je bestrijden door kokend water in het hol te gooien, gevolgd door een spuitbus mierenverdelger. 1 soort mieren is echt vervelend, als je door meerdere soldaten tegelijk gestoken wordt krijg je tijdelijke verlammingsverschijnselen op het licaamsdeel waar je gebeten bent en het schijnt ook vrij pijnlijk te zijn. Het zijn wel grote mieren en dus vrij makkelijk te zien en als je je broek in je sokken stoptkunnen ze in principe niet bij je benen.
Oudere leguanen worden ook een aantal keer per week gevoed met krabben, die we ook zelf moeten vangen. Op zich zijn er genoeg aan het strand en in de mangroven ,maar je moete ze wel een beetje voorzichting beetpakken om geen schaar tussen je vingers te hebben.

Inmiddels zitten we onder de beten van de muggen en zandvliegen die ontzettend gaan jeuken na een aantal dagen en we zitten ons dan al een kleine week af en toe ontzettend te krabben, maar daar heeft iedereen last van. Bij beten van zandvliegen moet je in een aardige orde van grootte denken. Ik denk dat ik al zo'n 100 beten alleen op 1 voet heb, maar omdat we er niet meer zo sterk op reageren zijn het kleine rode vlekjes.

Veldwerk

Deze week mogen we twee keer transecten lopen. Dat houdt in dat we naar een deel van het eiland lopen waar een duitse AVstudent die enkele maanden hier onderzoek heeft gedaan twee routes heeft uitgezet van enkele honderden meters die je moet volgen en moet tellen hoeveel iguana's je ziet in een straal van 10 meter. Het eerste transect loopt over het strand en over strandvegetatie, maar het tweede transect loopt dwars door de mangroves. Tijdens onze eerste keer vijf leguanen gezien op de mangroves. Ze zijn nog best lastig te vinden omdat sommige bomen nogal hoog zijn en ze ook in de top kunnen zitten en aardige schutkleuren hebben.
Na een uur werd Annelies misselijk (te weinig gegeten, warm en een lekker zwavelluchtje uit de grond), maar dat was gelukkig vrij snel weer over. Vrijdag mogen we weer. Het is aardig vermoeiend omdat het in totaal zo'n twee uur lopen is en met de volle zon erop is dat een knap warme aangelegenheid, maar regen is ook niet alles.
Twee vrijwilligers die vandaag de transecten liepen waren zijknat geregend (tropische regen is hier kort maar krachtig) en waren maar aan het einde met kleren en al de zee ingelopen. Als het regent verschuilen de leguanen zich en moet je mazzel hebben om er 1 te zien.

Verder heeft Annelies deze week de taak om de mieren in de gaten te houden. Het schijnt dat sommige mierensoorten hier in een dag een complete hibiscusstruik kunnen verteren, dus het is noodzaak om de mieren in de gaten te houden. Zo gingen vandaag de mieren aan de haal met de termieten die de jonge leguanen te eten krijgen. Was wel een grappig gezicht, een rij mieren met allemaal een termiet op hun rug door de leuguanenkooi zien marcheren naar hun hol. De mierenholen moet je bestrijden door kokend water in het hol te gooien, gevolgd door een spuitbus mierenverdelger. 1 soort mieren is echt vervelend, als je door meerdere soldaten tegelijk gestoken wordt krijg je tijdelijke verlammingsverschijnselen op het licaamsdeel waar je gebeten bent en het schijnt ook vrij pijnlijk te zijn. Het zijn wel grote mieren en dus vrij makkelijk te zien en als je je broek in je sokken stoptkunnen ze in principe niet bij je benen.
Oudere leguanen worden ook een aantal keer per week gevoed met krabben, die we ook zelf moeten vangen. Op zich zijn er genoeg aan het strand en in de mangroven ,maar je moete ze wel een beetje voorzichting beetpakken om geen schaar tussen je vingers te hebben.

Inmiddels zitten we onder de beten van de muggen en zandvliegen die ontzettend gaan jeuken na een aantal dagen en we zitten ons dan al een kleine week af en toe ontzettend te krabben, maar daar heeft iedereen last van. Bij beten van zandvliegen moet je in een aardige orde van grootte denken. Ik denk dat ik al zo'n 100 beten alleen op 1 voet heb, maar omdat we er niet meer zo sterk op reageren zijn het kleine rode vlekjes.

Ons weekendtochtje naar Pumpkin Hill

Met alle vrijwilligers en Aurel, de stationdirector zatermiddag een tocht gemaakt over een deel van het eiland. Utila is vrij vlak (nog geen Nederland), op twee heuvels na. Stuart Hill ligt, vlakbij ons onderzoekssationligt op 50 m hoogte en het hoogste punt van het eiland, Pumpkin Hill op 70m hoogte. Deze laatste heuvel hebben we 'beklommen'. Via een aantal weilanden en een stuk door het bos (secundair bos, want bijna alles is hier wel een keer gekapt) kwamen we uit op het strand. Een mooi rotsig zandstrand met palmbomen, maar ook heel veel aangespoeld afval. Het is trouwens ongelooflijk hoeveel enkele slippers/kapotte schoenen je af en toe komt, zowel op het strand als op paden. Veel mensen verliezen misschien hun slipper als ze door de modder moeten lopen, maar dan nog.
Gelunchd aan het strand in een houten geraamte van een huis dat nooit was afgebouwd (het geld was ineens op, of het huis was misschien toch wat te dicht aan het water op 10 meter afstand). Pumpkin Hill gaat vrij steil omhoog, dus dat was nog even klimmen. Op sommige plekken waren kabels gespannen zodat je je daar makkelijk aan kon optrekken. Was wel prettig want door de regen kan de kleigrond best glad zijn. Het klimmetje was zeer de moeite waard want we werden beloond met een prachtig uitzicht over een groot deel van het eiland en de zee. Zowel het vasteland (32 km afstand), als het grootste eiland van de Bay Islands, Roatan (ook op zo'n 30 km) zijn bij goed weer te zien. Rond de heuvel vlogen veel turkey vultures (kalkoengieren?) af en toe maar op enkele meters afstand. Als het internet mee wil werken (de verbinding is nogal traag) dan zetten we deze week een aantal foto's van het uitzicht erbij.
Nadat we weer naar beneden geglibberd waren, bezochten we in de schemering een grot met vleermuizen. De ingang lag zo'n vier meter boven de grond, maar omdat de rotsen van koraal zijn he je genoeg punten om je aan vast te houden en dat is maar goed ook want anders was Annelies niet eens boven gekomen, laat staan weer naar beneden.
In de grot zelf was ook nog het nodige niveauverschil en ook glad door water. Dolf had zijn grote maclight meegenomen (zo eentje die ze ook hebben in het leger of bij de politie en waar je als je wilt zo iemand z'n hoofd mee kan inslaan) zodat we toe we niet meer verder konden mooi een gat in konden schijnen waar toentallen vleermuizen hingen. Omdat het bijna donker was en ze belicht werden scheerden er soms vleermuizen vlak langs ons hoofd of schampten er tegenaan. Krabben waren we gelukkig niet tegengekomen, want er schijnen hele grote te zitten en het is toch niet zo prettig als je net van een steen af glijd om een schaar van een krab in je achterwerk te hebben hangen. Nadat iedereen weer naar beneden was geklauterd over de verharde weg weer teruggelopen. Er loop 1 verharde weg over het eiland, van het dorp naar het vliegveld (en Utila town is ook geasfalteerd). De rest van de wegen zijn niet verhard. Op zich geen probleem tot het gaat regenen en dan loop je door de bagger, maar het is zo warm hier dat de plassen vrij snel weer verdampen.
Zondag hebben we een beetje uit ons neus gevreten en een boekje gelezen.

Nog wat extra info over het eiland. Omdat er weinig verharde wegen zijn en het maar een klein eiland is zijn er weinig mensen met een auto. Er zijn waarschijnlijk meer crossmotors dan auto's en de meeste mensen gebruiken een golfkarretje om zich te verplaatsen of een quad (zo'n strandracer), of gewoon de benenwagen en mountainbike. Wij kunnen ons verplaatsen per mountainbike omdat het station beschikt over 7 mountainbikes. Das wel makkelijk want het is zo'n 20 minuten lopen naar het dorp (op de terugweg want dan moeten we de heuvel op). Dan wel Hondurese mountainbikes wat inhoud dat het een en ander vrij snel stuk gaat maar je hebt dan ook een mountainbike voor minder dan 100 dollar. Dat is bij veel dingen van lokale makeleladij een probleem. Goedkoop vergeleken Europa, maar wel snel stuk.
De cargo met voedselvoorraden komt 1 keer per week langs. Dat kan bij stormachtig weer dus best wel problematisch zijn. Zo vertelde een vrijwilliger ons dat er op een gegeven moment bijna geen eten meer verkocht werd in de supermarkt en op het eiland zelf wordt alleen voor eigen gebruik geproduceerd door de lokale bevolking. Vandaag hebben we de hand kunnen leggen op de laatste 'Gouda cheese' zodat we kunnen genieten van 'echte' Hollandse kaas, made in Honduras. Smaakt een stuk beter dan de Keniaanse Hollandse kaas. Fruit hebben we nog niet zo heel veel gegeten omdat dat ook wekelijks word aangevoerd en maar een paar dagen in de week verkocht word (behalve dan de bakbananen). Wel al beslag gelegd op een heerlijke ananas die we helaas wat te lang hadden latern rijpen zodat we de helft weer weg konden gooien. Door de wekelijkse aanvoer van levensmiddelen is het altijd weer een verrassing wat je kan kopen en wat op is, maar het noodzakelijke voedsel hebben ze altijd wel.

Oud en nieuw in het vliegtuig.

01-01-2006 0:00 EST (Los Angeles tijd dus). Proost!

Het werk

Meerdere mensen hebben al gevraagd wat we nu eigenlijk uitvoeren hier op Utila, dus bij deze.
Naast het kleine werk wat iedereen moet doen, houden we ons in hoofdzaak met 2 projecten bezig. Een beschermings plan voor de Mangrove in het algemeen en onze leguaan in het bijzonder, en een monitoring project voor onze leguaan. Laat ik met het eerste beginnen.
Het eiland is voor een groot deel niet bewoond. Er is alleen het dorp waar wij wonen, en daar buiten nog her en der verspreid huizen van eilanders en rijke stinkerds.
Het grootste deel van het eiland is moeras grasland, mangrove en bos. In die mangroven wonen veel reptielen, waaronder onze leguaan. Zowel de mangroven als de leguaan zijn beschermd volgens de Hondurese wet.
De mangroven zijn erg belangrijk niet alleen voor de soorten die er in wonen, maar ook als bescherming van de koraalriffen buiten de kust, de belangrijke toeristen attractie op het eiland, waar het hele eiland vrijwel van afhankelijk is. Verder staat onze leguaan (Ctenosaura bakeri) op de IUCN rode lijst van bedrijgde diersoorten. Om beide redenen moet de mangrove, en de stranden waar de leguanen de eiren leggen, beschermd worden.
Eerst wilde het Utila Iguana project waar we voor werken, een privaat natuurgebied oprichten om de mangroven en C. bakeri te beschermen. Ze hadden van de IUCN geld om grond te kopen, maar tegenwerking van real estate managers deden de prijzen zo omhoog gaan dat het onmogelijk was om grond te kopen. Dan maar op een andere manier. Veel van de grond is inmiddels al verkocht aan eilanders die er willen wonen, maar vooral ook aan Europeanen en Amerikanen die er hun buitenhuis willen starten en ondernemenrs van buiten die er hun toeristen faciliteiten willen bouwen. We zijn nu gestart met een project waarbij we gaan proberen al die eigenaren te benaderen om samen met hen een plan op te stellen om de mangroven en C. bakeri te beschermen. We hopen dat we een label kunnen maken die toeristiche ondernemers kunnen voeren als ze meewerken aan het behoud van de mangroven en C. bakeri. We denken dat vooral ondernemers wel interesse zullen hebben in certificering al extra eigenschap voor toeristen om naar hen toe te komen, eventueel in combinatie met eco-toerisme. We hopen dat externe eigenaren die er een buitenhuis hebben ook mee willen werken omdat die hopelijk het belang van natuurbescherming inzien en zij minder economische belangen hebben en er maar 3 maanden per jaar of zo zitten. Dit is dus een project waarmee we met veel mensen in contact zullen komen en een combinatie maken tussen de maatschappelijke kant van natuurbeheer en de biologische kant. Het is echt wel een belangrijk project voor de organisatie. We hebben het project voorstel al geschreven dat naar Duitsland gaat naar de Frankfurt Zoological Society en het Senckenberg instituut, de twee geldschieters van het Utila Iguana project, en ook Gunther Kohler (de autoriteit op het gebied van reptielen in midden amerika en oprichter van het Utila Iguana project) gaat zich er mee bemoeien. We zullen wel zien. Het lijkt ons in ieder geval erg leuk.

Het tweede project is veel biologischer. Daarbij gaan we een plan maken voor de continue monitoring van C. bakeri. Dit is ook een belangrijk onderdeel van het eerste project omdat we daarmee het eerste project kunnen evalueren, maar los daar van is het een belangrijk project. Op dit moment lopen we elke maand 1 week lang 1 transect op het eiland. Het idee is om dat uit te breiden of op andere dingen te gaan focussen. We bouwen daar voort op de afstudeer opdracht van een duitse student die op dit moment bezig is zijn verslag af te schrijven.

Verder zijn we hier op het station met veel dagelijkse dingen bezig zoals het voeren van onze jonge leguanen en broed groepen, verzorgen van de insecten en reptielen in de terraria, krabben/termieten/mangrove bladen verzamelen voor de leguanen, schoonmaken, etc. Op zich is het niet heel erg druk. We zijn wel blij dat we onze eigen projecten hebben want als je hier met veel vrijwilligers bent dan is er niet zo heel veel te doen. Officieel hebben de vrijwilligers het weekeinde en en halve dag per week vrij. Best wel veel eigenlijk. Die halve dag zullen we misschien een keer gebruiken als we in een weekeinde een duikcursus willen doen, maar verder willen we gewoon zo veel mogelijk werk doen hier.

De eerste dagen op ons fijne eilandje

We zitten al weer een aantal dagen op ons eilandje. Tot nu toe bevalt het goed. Het regent wel af en toe omdat we nog in de regentijd zitten, maar dat maakt de temperatuur ook wat aangenamer. Ventilators zijn in het hele gebouw aanwezig dus opzich is het prima uit te houden. Ook hebben we mazzel dat we niet in het muggenseizoen zitten, we hebben voornamelijk last van de zandvliegen. Die beten kunnen af en toe goed jeuken, maar verdwijnen na een aantal dagen weer.
Je kan de zandvliegen vergelijken met de midges in Schotland, ook qua aantallen. Na twee dagen had Dolf een opgezette enkel van de vele beten, maar dat wordt gelukkig ook al weer minder dank zij een dagelijkse portie ijs op de enkel.
Er lopen op het onderzoeksstation een hoop interessante beestjes rond. Bij de ingang zitten twee holen van tarantula's die we regelmatig tegenkomen, ook boven op de verdieping waar we slapen en in schoenen die buiten blijven staan. Altijd goed in je schoenen kijken dus. Het is geen ramp om gebeten te worden door een tarantula, je kan het vergelijken met een wespesteek en je wordt er verder niet ziek van ofzo. Verder hebben we een huispapegaai, Rosalita, die uit een restaurant komt en daar slecht behandelt werd. Hier kan ze vrij rondvliegen (ze is wel een beetje gekortwiekt) en af en toe kletst ze er vrolijk op los, wel met een beperkte woordenschat. Verder hebben we een aantal terraria binnen staan in het visitors center/huiskamer met een kleine boa, een tarantula, een skink, bidsprinkhaan met sinds vanmorgen heel veel jonkies en een schorpioen. Over de ramen, muren en plafonds lopen heel veel gecko's en we hebben op de veranda op de eerste verdieping hangt een voederbakje met suikerwater waar overdag de kolibries op afkomen en 's avonds de vleermuizen.
Op het moment zijn we met 10 mensen, waarvan er 8 op het station slapen. Vier hondurezen, waaronder 2 biologiestudentes, 3 duitse studenten, de duitse staion director en wijzelf. Dat maakt het praten erg makkelijk in vier talen: spaans, engels, duits en nederlands. Het is overigens maar goed dat we redelijk duits kunnen want veel verslagen die we nodig hebben voor ons onderzoek zijn in het duits. Het is erg gezellig hier. Gisteren hebben we voor een deel van de aanwezigen pannenkoeken gebakken, wat goed in de smaak viel. Verder hebben we zelfs een oven, dus we kunnen ook goed pizza maken. Binnenkort zetten we wat foto's op de site, zodat jullie je er wat meer van voor kunnen stellen.

We zijn aangekomen

We zijn aangekomen op ons mooie Caribische eiland! Utila, het eiland waar we zitten is echt een Caribisch eiland zoals je je het voorstelt van televisie. Kleine straatjes, huizen op palen, roze, blauw, geel, muskieten gaas, bananen aan de bomen langs de weggetjes, kososnoten, een gecko voor mijn neus op het raam, muskieten, zandvliegen (wat een klote beesten zijn dat), en de het engelse accent van de mensen hier! Geweldig. Een erg leuk caribisch accent.
Het ziet er echt leuk uit! De mensen zijn hier gemengd engelstalig en spaanstalig. Het stikt hier van de duikscholen, voornamelijk gerund door buitenlanders.
Maar eerst de reis hierheen.
Onze vlucht was lang, maar wel ok. We waren 2 uur te laat uit Amsterdam vertrokken, maar ons aansluitende vliegtuig in Washington had op ons gewacht (we moesten dus wel overstappen, al was het hetzelfde vluchtnummer) waardoor we ruim op tijd in LA waren. We hebben daar een uur of 2.5 gezeten voor we verder vlogen naar San Salvador. Het vliegtuig was half leeg dus we hadden veel ruimte om te slapen. We waren ook al goed moe (het was 3 uur 's nachts NL tijd inmiddels). Met het aantal keer nieuw jaar vieren viel het tegen. 1 keer USA tijd, en we hebben het ook maar een keer op de NL tijd gevierd. Met oliebollen en mijn eigen Whiskey (Laphroaig, bedankt huisgenoten!). Voor die whiskey kreeg ik later op mijn lazer van een stewardesse. Eigen alcohol mag dus niet in het vliegtuig. In San Salvador aangekomen besloten we maar nog meteen door te vliegen naar San Pedro Sula in Honduras. We waren heel erg moe, dus we hadden geen zin om nog een dag in de bus te gaan zitten. Ook was het inmiddels 1 januari en was het maar de vraag of we een bus konden vinden. Vliegen dus maar. In San Pedro Sula konden we nog een bus krijgen naar La Ceiba, een stadje aan de kust, waarvandaan de boot naar Utila vertrekt. De taxi chauffeur die ons van het vliegveld naar het centurm van San Pedro Sula bracht hoopte geloof ik dat hij ons naar La Ceiba kon brengen, of hij snapte het echt niet, want hij zette ons aan de verkeerde kant van het centrum af, waar hij ons liet zien dat er geen bussen meer waren naar La Ceiba. De kantoren van de grote lange afstands bussen waren inderdaad wel dicht, maar nadat we het centrum door waren gelopen en op de goeie plek waren, bleken er nog wel bussen naar La Ceiba te gaan. Het was alleen geen luxe lange afstands bus, maar een gewone amerikaanse schoolbus met heeeeel weinig beenruimte (minder dan de lengte van mijn bovenbenen) en vol met Honduresen en geen toeristen. De prijs was er dan ook naar. Voor ruim 3 euro pp waren we in La Ceiba, 200 km verderop.
Er gingen geen boten op 1 jan van La Ceiba naar Utila, dus we hebben in La Ceiba maar een hotel opgezocht, en zijn vanmorgen met de boot naar Utila gegaan.
Vandaag lekker ontspannen en een koude douche genomen, wat is dat heerlijk zeg met dit weer.

Dat was het wel weer even voor nu. Meer volgt.